మహాభారత ఉధ్యమం part3

1947ఆగస్ట్15.

ఈ రోజుకు ఏ భారతీయుడికీ ఉపోధ్ఘాతం చెప్పనవసరం లేదు.ఎన్నో సంవత్సరాల పోరాటఫలితంగా మన స్వాతంత్ర్యం సాకారమైన రోజది. ఆ రోజున అందరి గుండెలలోనూ భారతమాత నిండిపోయింది. ఆమెతోపాటూ వారిని అపాదమస్తకమూ కదిలించేలా చేసిన ప్రశ్న ఒకటుంది  అది"మహాత్ముడెక్కడా?"అని.....

నిజం ఎప్పుడూ నిలకడగానే వుంటుంది.సర్దుబాట్లూ,సందర్భాలూ,అవకాశాలు,అవసరాలు దానినెప్పుడూ ప్రభావితం చెయ్యలేవు. అలా చేసేవయితే అది నిజమే కాదు. నిజం అని మనం నమ్మించుకున్న ఒక నీడ.

మహాత్ముడూ అంతే. ప్రజలకోసం ఆయన చేసిన త్యాగం ఈ రోజున రెండుగా చీలిపోయిన దేశంగా తనముందుంది. ఆ చీలిక అంచులలో కూర్చుని ఆయన తన శాంతి ధీక్షను పాటిస్తున్నారు. రెండుగా చీలిన తన ప్రజలను చూస్తూ కన్నీరు కారుస్తున్న ఆ హృదయానికి స్వాతంత్ర్యం ఎలా ఆనందాన్ని మిగులుస్తుంది పాపం.

అతి విలువైన జీవితాన్నే అర్పించుకున్న ఆ శాంతిదూతకు ఈ దేశం అందించిన బహుమతి అదే.

ఆ విచారం ఆయనలో నిరంతరాయమైన ఆలోచనల్ని రగిలించింది. ఎందుకు తానీ పోరాటం చేశాడు? ప్రజలకోసమేగా. మరి వీరిమద్యలోనే ఇన్ని ఆవేశాలుంటే..., ప్రారంభంలోనే ఇంతగా సెగలుకక్కుతుంటే... రేపు వీరికి ఏ భవిష్యత్ అందుతుంది? 

ఒకప్పుడనుకునేవాడు"ఎందరో గొప్ప చక్రవర్తులేలిన ఈ భూమిపై ప్రజలందరిమద్యనా ఏకత్వం ఎందుకు సాధించలేకపోయారని. ఆ ప్రయత్నాలు చేసిన వారూ వున్నారు. అందులో అశోకుడూ, అక్బర్ వంటివారు మరింతగా తపించారు. కానీ ఫలితం ఎందుకు రాలేదు?అంటే...వారిద్దరూ... అధికారం కోసం, దానిని సద్వినియోగం చేసుకోవటం కోసం సమగ్రతని కోరుకొని వుండవచ్చు. కానీ తాను ఏం కోరుకుని ఈ ప్రజలకోసం పోరాటం చేశాడు? చివరికి స్వాతంత్రదేశంగా మారినతరువాత కూడ తనకి ఈ దేశంపై విడిపోయిందన్న బాదే తప్ప మరో ఆనందం మిగిలిందా? తన పోరాటానికి గౌరవంగా మహాత్ముడన్న బిరుదునిచ్చి పక్కకు తోసేశారు. వారు మాత్రం

మతం ఆధారంగానో,

కులాల ఆధారంగానో,

ప్రాంతాల ఆధారంగానో ఎవరికివారు వేరవటానికి సిద్ధమైపోతున్నారు. పైగా వాటికి మానవహక్కులూ,భిన్నత్వాలను గౌరవించటం అని రకరకాలుగా పేర్లు పెడుతూ ఊగిపోతున్నారు. దేశం కోసం ఎంతో త్యాగం చేసిన మహాత్ముడు తన కోసం ఏ పదవీ అడగలేదని అంటున్నారేకానీ... మనుషులందరూ ఒకటే అంటూ నిరంతరం తన మనసు ఘోషిస్తున్న "రఘుపతిరాఘవరాజారాం..." ఆన్న అంతరంగాన్ని కేవలం రికార్డులకెక్కించి, తాము మాత్రం తన్నుకుంటున్నారు. నిజంగా అది వీరికి వినపడకా? లేక వినపడినా వారి మానసిక స్థితి అదేనా? అదే అయితే తాను చేసిన ఈ పోరాటమంతా నిష్ఫలమేగా. అవును తాను కేవలం ఒక జాతికోసమో, ఒక మతం కోసమో,ఒక ప్రాంతం కోసమో పోరాడలేదు. అహింసా,సత్యాగ్రహం వంటి పవిత్రమైన విధానాలను కేవలం ఒక దేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం ఉపయోగించాలనుకోలేదు,అలా అనుకోవటమే వాటి విలువను తెలుసుకోకపోవటం.

తన పోరాటం మనిషి స్వాతంత్ర్యం కోసం.

అందుకే పరాయివాడినైనా అహింసయుతంగానే గౌరవించాలన్నాడు. ఆ అహింసలో ప్రేమ వుంది. సాటిమనిషినీ తనలాంటి మనిషిగా గుర్తించగలిగే వ్యవస్థకు అదే మార్గం. మనిషిని ప్రేమించగలిగినప్పుడు ప్రపంచంలో మనకు భిన్నత్వం ఎలా కనిపిస్తుంది? అదే తాను దక్షిణాఫ్రికాలోనూ అనుసరించాడు, ఇక్కడా అనుసరించాడు.  ఇన్ని సంవత్సరాల నా పోరాటాన్ని నమ్మి ప్రజలంతా తనని అనుసరిస్తుంటే...అహింస అనే మార్గం ద్వారా విశ్వశాంతికై సిద్ధమౌతున్న చుక్కానీలనుకున్నాడు.కానీ...

ఇప్పుడిక్కడ జరుగుతున్నదేంటి? తను ప్రతీ క్షణం నడయాడిన ఈ గడ్డ రెండు దేశాలుగా చీలిపోతుంది.స్వాతంత్ర్యం కోసం ప్రతీ క్షణం వెచ్చించిన రక్తాన్నీ శాoతిధామం చేసి, కలిసిసాధించుకున్న గుండె... మతంకోసం విడిపోతానంటుంది.

అసలు ఈ మార్పు ఎలా వచ్చింది?

మనిషికోసం నేను చేసిన ఈ సుధీర్ఘమైన పోరాటంలో ఎవరి సొంత ప్రయోజనాలు ఈ చీలికని తెచ్చాయి?

ఎవరి స్వార్ధం దీని ఆజ్యం పోసింది?

ఎవరిని ఆక్రోశం ఈ పరిస్థితికి దారులు వేసింది?

వీటికి సమాధానం ఎక్కడ దొరుకుతుంది???

అసలు తప్పెవరిది?

నాయకులమైన తమదా?

ప్రజలదా?...

నిజానికి ఈ దేశప్రజలు గొప్ప సహనవంతులు. దానిని పిరికితనమనీ, అతిగా పాటించే శాంతిమంత్రానికి వారసులనీ  కొద్దిమంది అన్నంతమాత్రాన్న అది ఎప్పటికీ నిజం కాలేదు. తమ మొదటి నాగరికతనుండి, ప్రతీసారీ వారిమీద ఏదో ఒక నూతన వ్యవస్థ, విధానమో, మతమో, అదికారమో వారిపై స్వారీ చేయటం నేర్చుకున్నాయి.అయినా వాటికి తగినట్లుగా తమ నడకను మార్చుకున్నారే కానీ , ఎన్నడూ దేశాన్ని వదిలించుకోవాలని వారు అనుకోలేదు. అలా అనుకొనివుంటే...ఈ పాటికే దేశం ఖాళీ అయిపోయివుండేదేమో.

తమ మొదటినాగరికత అయిన సింధూలోనే అత్యున్నతమైన పట్టణ నాగరికతకు ఆలవాలమైన దేశం, ఆర్య సంస్కృతి వచ్చేసరికి మళ్ళి ఎలా వెనక్కెళ్ళిపోయారు!!!

తరువాత వారంseptember 10  చూద్దాం...

శ్రీఅరుణం

మహాభారత ఉద్యమం పార్ట్2

 మద్యయుగంలో జాతీయసార్వభౌముడు అనిపించుకున్న అక్బర్ చక్రవర్తికీ అదే ఆలోచన. 

చక్రవర్తి ఆయినా మొదటినుండీ తను ఎవరో ఒకరి నీడనే బ్రతకాల్సివచ్చింది.కొన్నాళ్ళు భైరంఖాన్, మరికొన్నాళ్ళు సవతితల్లి.ఇప్పుడు ఆ పరదాలనుండి బయటకొచ్చితననితాను నిలుపుకోవాలన్న కాంక్షతో ప్రజలమద్యకు వెళ్ళాడు.కానీ అక్కడ తను ఊహించని అనేక వాస్తవాలు కళ్ళముందు కదిలాయి.తాను నమ్మిన సామ్రాజ్యవ్యవస్థ ఒక భౌతికరూపమే అని తెలుస్తుంది.వాస్తవంగా ప్రజలమద్యన అనేక పరదాలున్నాయి.

ముఖ్యంగా మతం అనే పరదా.

అది ఎంత బలంగా వుందో...అంత సున్నితంగానూ కనిపిస్తుంది.

ఒకరి మతం చెప్పేది మరొకరి మతంలో విరుద్ధం,

ఒకరి మతంలో చేయదగినది మరొకరికి అనైతికం

అన్నిటికంటే పెద్ద ప్రమాదమేమిటంటే, ఒకరికోసం ఏదైనా చేయటమంటే...మరొకరికి వ్యతిరేఖం అనే భావనని నరనరాలలోనూ ప్రజలు జీర్ణించుకున్నారు.అందువల్ల వీరికోసం పనిచేసినా ప్రమాదమే, చేయకపోయినా ప్రమాదమే అన్నట్లుంది తన పరిస్థితి.

చీకటీ వెలుగు, ఈ రెండు పార్శాలేగా వున్నాయి సృష్టికి. మరి మూడొదీ కావాలంటే ఏమివ్వాలి?నిజానికి ఇప్పుడు ప్రజలనుండి ఎదురౌతున్న సవాలిదే తనకి.అది చేయలేకపోయినా కనీసం వారి మద్యన శాంతికోసం తాను ఇప్పటికే అనేక ప్రయత్నాలు చేశాడు.   

1563లో తను మొదలుపెట్టిన రాజపుత్రవిధానం వెనుకనున్న ఆంతర్యం ఏమిటి?

కేవలం రాజ్యాన్ని విస్తరించుకోవటమే అయితే యుద్దాలుచేసి సాధించుకొనే బలం తనవద్దలేకనా? కాదే.చక్రవర్తి అనేస్థానాన్ని ప్రజల మనసులలో సంపాదించుకోవటానికి. బలంతోకాకుండా బంధంతో అందరిమద్యనా సమగ్రత సాధించాలనేకదా. అందుకే తను పరాయి మతంవారితోనూ వివాహసంబందాలను నెరిపాడు.అలా ఒక అత్యున్నతమైన లక్ష్యంతో మొదలుపెట్టినా, ఆ సంగమంలోని వాస్తవాన్ని లోతుగా అనుభవించాక తెలుస్తుంది...మతానికంటే అతీతమైనది మనసని. దాన్ని పరిపూర్ణంగా చూడగలిగిన క్షణాలు తనకేం తెలియచేశాయి???

మనిషి మనిషికీ మద్యనా

రాజ్యం రాజ్యానికీ మద్యనా

మతం మతానికీ మద్యనా...అసలు ఏమి జరుగుతుంది ప్రతీసారి.

భర్త అయినా,భార్యా అయినా తమ మద్యనున్న అనురాగానికి మతం ఏక్కడ కొలతలు చూపించగలిగింది? ఒక భర్తగా తనకెప్పుడూ..తెలీని తేడా, భార్యగా తనపై అనురాగం తప్ప మరోటి చూపని తన భార్య ప్రేమకు మతం ఎప్పుడైనా గుర్తొచ్చిందా? కానీ ఈ మనుషులెందుకు తమ బంధాన్ని విమర్శిస్తారు? ప్రత్యక్షంగా అనుభవించిన తానే తెలుసుకోలేని దోషాలు... అంతంతదూరంగా తమ ఆత్మలను బంధించుకుని బ్రతుకుతున్న వీరికేమి కనిపిస్తుంటాయి?  ఎప్పటికైనా ఇది మారుతుందా?అంటే తనకి తాను చెప్పుకొనే సమాధానం తప్ప మరోటి కనిపించటంలేదే...

హృదయానికంటే రక్తానికెందుకింత ఆభిజాత్యం?

మతానికి సంబంధించిన పన్నులను రద్దుచేసినా…

ఇబదత్ ఖానాను[1575] నిర్మించినా…

అమోఘత్వ ప్రకటను[1579] చేసినా…

చివరకు ధీన్-ఇ-ఇల్లాహి[1582]ని ప్రచారం చేసినా…

ఇవన్ని తను ఏదో ఒక మతంకోసం చేయలేదని ఎవరికీ అర్ధంకావటంలేదెందుకని?

ఇవన్నీ మనిషికోసం చేశాడు తను...

మనిషి తననుతాను నమ్ముకోవాలనుకున్నాడు...

అలా తనను నమ్ముకోవటం ఎప్పుడైతే మనిషి మొదలుపెడతాడో..అప్పుడే కదా మనుషులందరి మద్యన సామరస్యం నెలకొంటుంది.

కానీ, ఏ మాతానికామతం నివురుగప్పిన నిప్పులకుంపటిలా వుంటే దాని ముందు ఈ  మనుషులు తమ నమ్మకాలని కాచుకుంటున్నారు. అది వారి ఆశలను ఎలా సేదతీరుస్తుందో..అలాగే అవసరమనుకుంటే ఆ నిప్పునే కాగడాలుగా మారుస్తుందేమోకదా. కాలం ఎప్పుడూ మారుతూనేవుంటుంది. రేప్పొద్దున్న వచ్చే సామ్రాట్టులవల్లనో..., మరో ఉపద్రవం వల్లనో... వారిమద్యన ఏ చిన్న నిప్పుకణిక ఫేటేల్మని చిమ్మినా అదే లావాలా ప్రవహించకమారుతుందా? అదే తన భయం. అక్బర్ చక్రవర్తి గొప్పసామ్రాజ్యాన్ని సాధించాడు అనే పేరు కంటే, తనకున్న జాతీయ సార్వభౌముడన్న పేరుకు సార్ధకత సాధించాడన్న మాటే తన ఆత్మకు శాంతినిచ్చే మంత్రం. కానీ ప్రజల మనసులలో భిన్నత్వపు భావనేలేని ఏకత్వాన్ని సాధించగల శక్తిని వారి హృదయాలలో ఎప్పటికి సంపాదించుకుంటాడు?

ప్రాచీన కాలంలో తిరుగుబాట్లకు ప్రధానకారణాలు రాజ్యానివైతే, ఇప్పటి మద్యయుగానికి అవి మరింతగా పెరిగాయి

మనిషిపరంగా

మతపరంగా

అధికారపరంగా

సంధర్బానుసారంగా

ఇలా ఎన్నో విభిన్నతలు మనిషికీ మనిషికీ మద్యన దూరంపెంచుకోవటానికి కనిపెడుతూనేవున్నారు.

కానీ, కష్టపడి సాధించుకున్నవాడికి ఆ కష్టం నిష్ఫలమైపోతే...ఎంత రోదన మిగులుతుందో తనలాంటివారికే అనుభవమవుతుందేమో? తానేంతో కష్టపడితేకానీ సాద్యంకాని జాతీయత అనే పేరు కలకాలం నిలబడుంటుందన్న నమ్మకం చరిత్ర ఇవ్వటం లేదు.భవిష్యతు మన చేతుల్లో వుండదు.తను వుండగానే దీనిపై ఒక స్థిరత్వం సాదించగలడా?

ఎక్కడ శాశ్వతమైన శాంతిని నిలపగల ఒక దీపం లభిస్తుంది? 

ఎప్పటికి ఈ ప్రజలందలూ ఒకే కుటుంబమనే భావనను జీర్ణించుకుంటారు?

ఇది జరుగుతుందా...

జరిగే అవకాశం కలుగుతుందా..."

ఇలా సమగ్రతకోసం,ఏకత్వభావనకోసం పరితపించిన ఇద్దరు మహా చక్రవర్తుల ఆలోచన... కనీసం ఆధునికయుగంలో మనం ఎంతో పోరాటం సాగించి సాదించుకున్న స్వాతంత్ర్యమైనా మనకు అందించిందా?

దానికోసం మనం ఆధునికయుగంలోకి వద్దామా? వచ్చేవారం సెప్టెంబర్3న మళ్ళీ కలుద్దాం.

శ్రీఅరుణం

 

         

 

 

మహాభారత ఉధ్యమం పార్ట్ 1

క్రీ.పూ.261.కళింగ యుద్దం ముగిసినరోజులు.అప్రతిహాతమైన విజయం దక్కించుకున్న అశోకచక్రవర్తి నివాసముంటున్న రాజగృహ సముదాయమది.అపూర్వమైన ఆ విజయంతో నిజానికి శోభాయమానంగా వెలుగులుచిమ్మాల్సిన ఆ రాజభవనంలో అటువంటి చాయలేవీ కనపడుటలేదు.ఎక్కడ చూసినా ఏదో నిరాశ, ఎవరిమోములోనైనా మరేదో నిర్వేదం గోచరిస్తున్నాయి. అన్నిటికీ మూలమైన అశోకుని మందిరంలో పరిస్థితి మరింత ధారుణంగా వుంది.విజయానికి చిహ్నమైన ఆ చోటు అందుకు విభిన్నమైన అస్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది? ఆయన శయనమందిరం నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయివుంది.ఆ నిశ్శబ్దపు సంధిగ్దం లోంచి పుడుతున్న గాలితెరలు ప్రశ్నలుగా సంచరిస్తున్నాయి.

ఆ ప్రశ్నలలో ఎన్నో వాస్తవాలు, గతకాలపు అనుభవాలు, భవిష్యత్తుని నమ్ముకున్న ఊహలు...ఇవన్నీ కలగలసి ఆయనని ఉక్కిరిబిక్కిచేస్తున్నాయి.వీటన్నిటినీ భేదించాలని చూస్తున్న అతని మస్తిష్కం ఏ క్షణాన్న ఎలా విస్ఫోటనం చెందబోతుందో? అని అందరూ భీతావాహులై ఎదురుచూస్తున్నారు. వారికప్పటికి తెలిసిన అశోకుడు చండాశోకుడే.

కానీ అతనిలోనే ఇప్పుడు మరో మనిషి వున్నాడన్న సత్యం గోచరమవుతుంది.అదే  ఇప్పుడు ఆయనలో జరుగుతున్నది మానసిక ఘర్షణ.  ఈ ఘర్షణ, ఆవేశం ఏవరిమీదోకాదు  తనమీద తనకే. అందుకే ఆయన నిశ్శబ్దాన్ని తోడుతీసుకున్నాడు. ఆ తోడే ఆయనకి అనేక నిజాలను హృదయం ముందు పరుస్తున్నది. వాటిని మొదటిసారిగా ఒక రాజుగాకాక, ఒక మనిషిగా చదువుకోవటం ప్రారంభించాడు.

   తండ్రి బింధుసారుడు చనిపోయిన తరువాత రాజ్యాధికారం కొరకు జరిగిన వారసత్వయుద్దంలో బంధం, బంధుత్వం, జాలీ, వివేచనా అనేవి లేకుండా రాజధర్మం అనే ద్వజాన్ని తన మనసుల్లోకి పాతుకున్నాడు. తద్వారా లభించిన బలంతో రాజ్యానీ, ప్ర జలనీ అణగదొక్కి పాలించాలనుకున్నాడు. అందుకోసం నిరంతరమూ శ్రమించాడు కూడా. దానికి ఫలితంగా తనకు లభించిన చండాశోకుడన్న పేరు చూసి గర్వించేవాడు. అప్పుడు తను నమ్మినది రాజే ప్రజలు అని. తన మనస్సు ఎక్కడ ఆనందాన్ని పొందుతుందో అదే తను నిర్వర్తించాల్సిన ధర్మం అని నమ్మాడప్పుడు.

   మరి? ఇప్పుడు...తను ఎంతో గొప్పదని నమ్మిన కళింగయుద్దవిజయం తనకెందుకు శాంతినివ్వటంలేదు?  

ఒక రాజుగా, అంతకు మించి సామ్రాట్టుగా తన ధర్మమేగా తాను సాధించాడు?

యుద్దంలో శత్రువుని వధించకుంటే వాడు తనని వదులుతాడా?

అయినా... తెగిపడుతున్న ప్రతి శిరస్సూ తన అంతరాత్మతో ఏం మాట్లాడుతుంది?

అసలు ఈ యుద్దాలు తానెందుకు చేస్తున్నాడు?

యువరాజుగా వున్నప్పుడు... తక్షశిలలో ప్రజల తిరుగుబాటుని అణచివేసినప్పుడు అసలు తాను ఏం ఆలోచించాడు? తనకున్న అదికారబలంతో వారిని అణగదొక్కాననుకున్నడనుకున్నాడే కానీ, తాను గర్వంతో వేసిన అడుగుల పక్కన నోళ్ళుకుక్కుకున్న ప్రజల వేదనలని విన్నాడా?లేదు. అదే ఇప్పుడు తనలో తిరగబడుతుందా?...

పోనీ తరువాత రాజుగా అధికారాన్ని సాధించుకున్నాకైనా సాటి మనిషి కోరుకుంటున్న ఆశలని పరిశీలించగలిగాడా అంటే? అదీ లేదు. ఎంతసేపూ ప్రజలనందరినీ తనకు విధేయులుగా నియంత్రిచాలన్న సూత్రమే తప్పించి, వారు కోరుకుంటూన్న వాటిని నిజాయితిగా తీర్చటంద్వారా వారి హృదయాలను గెలుచుకొనే ప్రయత్నమూ చెయ్యలేదు. పాపం వారెంతగా తనని ఈసడించుకున్నారో దానికి ప్రతిరూపమే ఆ చండాశోకుడన్న పేరని ఇప్పుడు అర్ధమవుతుంది.

సరే ఇక కళింగ. "ఈ విజయం ద్వారా మన రాజ్యం మరింతగా విస్తరింపచేశానని" గట్టిగా అరిచి తన ప్రజలకు చెబుదామంటే, యుద్దంలో తెగిపడిన రక్తపు ముద్దలు తమలాంటి మనుషులవేనని వారు తనతో చెబుతున్నట్లు గొంతుకు అడ్డుపడుతున్నాయి. ఇదంతా తనలో మానసిక విధ్వంసానికి దారితీస్తుందిప్పుడు. అయినా తన నమ్మకాలతో తనని అనుసరించినవారూ వున్నారు కదా? వారికి రాని ఆలోచనలు తనకెందుకు వస్తున్నాఇప్పుడు?

    వారు తమ ధర్మాన్ని కాకుండా  రాజుధర్మాన్నే పాటించారా? అయివుండొచ్చు. అలాంటి ప్రజలకోసం రాజుగా తను ఏం చేయాలిప్పుడు?

 ప్రజలు తాము ఏర్పడిన సమూహాలకి భధ్రతగా రాజ్యాన్ని నిర్మించుకున్నారు.ఆ రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవటానికి రాజుల్ని తయారుచేశారు. ఆ రాజు ధర్మం వారిని ఆ సమాజంలో భధ్రంగా కాపాడటమే అయినప్పుడు...తను మాత్రం చేసిందేమిటి? చిన్నచిన్న రాజ్యాల మధ్యన తిరుగుబాట్లను అణచివేసి వాటన్నిటినీ కలిపి మహా సామ్రాజ్యంగా మలచాడు. ఆ దారిలోనేగా ఈ రక్తపాతం జరిగింది. ఒక పెద్ద లక్ష్యం కోసం చిన్నచిన్న సమస్యలని పట్టించుకోవాలా? అది ప్రజలకు తెలీదా? 
సొంతప్రజల మధ్యన సమైక్యతకోసం తిరుగుబాట్లను అణచినా తనకి చెడ్డపేరు తప్పలేదు. 
బయటప్రజలపై గెలిచినా చెడ్డపేరు తప్పట్లేదు.

ఏమిటీ ప్రపంచం?

అసలు ప్రజలంతా కోరుకునంటున్నదేమిటి?

రాజుగా తను ఎక్కడ తప్పుచేశాడు?

రాజ్యం నిజమా?

రావణకాష్టం నిజమా?

నమ్మకం నిజమా?

నమ్మటం నిజమా?

చక్రవర్తిగా తను నిలవటం నిజమా?

మనిషిగా తనను తాను నిలబెట్టుకోవటం నిజమా?

ఏది ఈ ప్రపంచాన్ని ఏకత్వంగా నిలిపివుంచగలుగుతుంది?

బలమా? విధ్వంసమా? పదవా? అధికారమా?....

వీటిల్లో ఏ ఒక్కటి నిజమైనా తాను యువరాజుగా వున్నపుడూ, మహారాజుగా మారినప్పుడూ, సామ్రాట్టుగా రూపొందినప్పుడూ ఎప్పుడూ ఇదే సమస్య ఎలా తలెత్తుతుంది? 

అసలు శాశ్వతమైన సామరస్యం నిరంతరమూ ఈ మనుషుల మధ్యన వుండకపోవటానికి కారణం ఎవరు?

1.ఏకత్వసాధనను కేంద్రీకరించాలనుకోవటమా?

2.రాష్ట్రాలు,ఆహారాలు,ప్రాంతాలు అని పాలనాసౌలభ్యం కొరకు విభజించిన ఫలితమా?

3.మానవ ప్రవృత్తిలోనే వున్న వ్యక్తిత్వపు నిరంకుశమా? 

ఏది ఈ విశ్వానికి శాంతి నిస్తుంది?.....

అర్ధశాస్త్రంలో వున్నట్లు ఎవరికివారు తమ పదవికున్న ధర్మాన్ని పాటించుకుంటూ పోవటమేనా జీవితసాఫల్యం. అలాగైతే, ఈ భిన్నత్వాలు ఎప్పటికీ సమసిపోవుగా. మనిషి మనిషికీ మధ్యన ఎడారి పెరిగిపోతుంది కదా. ఒకరి శాంతి మరొకరి అశాంతిగా మారని విశ్వమానవ కళ్యాణానికై ఏం చేస్తే బాగుంటుందో...అది చేయటానికి సంకల్పిస్తేనే తనలోని ఈ మానసికవేధనకి నిజమైన ప్రశాంతత కలుగుతుందేమో...

ఇలా....
 ఆయన పడిన వేధనకి సమాధానంగా బౌద్ధాన్ని అనుసరించారేమో కానీ, అది సమస్యకి పరిష్కరం మాత్రం కాలేకపోయింది.ఎందుకంటే ఆయనలోని ప్రశ్నలు మానవులందరికోసం అయినా తను చెప్పుకున్న సమాధానం మాత్రం తానొక్కడికోసమే. అంతటితో అశోకుని చిత్తం శాంతించేమోకానీ, ఈనాటికీ మనిషి మనిషికీ మధ్యన వైషమ్యాల చిచ్చు అలా రగులుతూనేవుంది. ఎలాంటి విభిన్నతల ప్రపంచం కక్కుతున్న ఉధ్యమాలకు ఏది పరిష్కారం? ఎప్పటికి ముగింపు?...

ఈ ప్రాచీనభారత యుగపు  ఆలోచనే… మధ్యయుగానికి పయనించి అక్బర్ సామ్రాట్ మదిలో గూడుకట్టుకుంది. ఏదో ఒక సంధర్భంలో ఆ గూడులోంచి ఆలోచనలు భళ్ళున ఆయనను చుట్టుముట్టాయి

ఎందూకూ?

ఎలా? అంటే …మరోసారి...వాటిని వచ్చేవారం ఇదేరొజు[28ఆగస్ట్]న ఇక్కడే చదువుదాం.   

మహాభారత ఉధ్యమం

మీరు చదువుతున్నది కరెక్టే. నేను రాయబోతున్నది మహాభారతంలో జరుగుతున్న  ఉద్యమం గురించే. అందుకే ఆ పేరు పెట్టాను.
ఒక రాజ్యం వుండేది.దాన్ని ఇద్దరు అన్నదమ్ములు తమకున్న శక్తియుక్తులతో నిర్మించుకొని అభివృద్ధి చేసుకున్నారు. వారిద్దరికీ ఒకే ఆశయం వుంది కనుక మరో ఆలోచనలేదు.కానీ కాలక్రమంలో జరిగిన మార్పుల దృష్ట్యా వారి కుమారుల మధ్యన సొంత ఆలోచనలు మొదలైయ్యాయి. అవి  రాజ్యం విషయంలో భాగాలుగా మారి, పంపకాల కొరకు వాదనలు మొదలైయ్యాయి.  ఆ వాదన యుద్దానికి దారితీసింది.అందులో విజయం ఆధారంగా సమస్యకు పరిష్కారం లభించింది, స్థూలంగా ఇదీ కధ అంటూ ముగిస్తే ఎవరైనా సులువుగానే సమాధానం చెప్పేస్తారు "మాహాభారతం" అని.
మరి, ఆ మాత్రం కధ ఒక అత్యున్నతమైన గ్రంధరాజంగా ఎలా మారింది?
గొప్ప పురాణంగా...
పద్దేనిమిది పర్వాల రచనగా...
అందూలోనూ ఉపకధలూ, పిట్టకధలూ నిండిపోయి...
కొన్ని వందల వ్యక్తిత్వాలూ, వాటి చరిత్రలూ అనేక సందేహాలూ, మరెన్నో సూత్రాలూ వీటన్నిటితో నిండిన విభిన్న అంశాల సమాహారం అది. ఎంతో సుధీర్ఘమైన ఆ పరంపరలో భిన్నత్వంతో కూడిన ఏకత్వం కోసం పాటుపడుతున్న భావనని చాటిచెప్పే భగవానుని స్తుతి అంతర్లీనంగా గోచరిస్తూనే ఉంటుంది. ఇవన్నీ వున్నా కక్షలూ కార్పణ్యాలూ నేరాలూ దోషాలూ ప్రతీచోటా మనకు అందులో దర్శనమిస్తూనే వుంటాయి. ఇంతాచేసి మనకు దానినుండి లభించే ప్రధాన అంశం  కేవలం ఒక రాజ్యం, రెండు భాగాలు. ఇదే.
మరెందుకు భారతం మహాభారతం అయ్యింది? అయినా పరవాలేదు.ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో యుద్దం అనేది రాజుధర్మం కనుక పరిష్కారం తొందరగానే దొరికింది.
మరి...ఈ రోజుల సంగతేంటి?
ప్రజలకొరకు, ప్రజల చేత, ప్రజలే నిర్మించుకున్న ప్రజాస్వామ్య రాజ్యంలో రెండు వర్గాలవారు ఎవరుంటారసలు?
"మా కోసం మేము తయారు చేసుకొని, మాకు మేమే సమర్పించుకుంటున్నాము" అని పూజించుకొనే రాజ్య[గం]ధర్మం ధిక్కరిస్తున్నవారు ఆ ప్రజలుకాక మరింక ఎవరు?
కుల,మత,వర్గ,భాష,ప్రాంతీయ...ఇంకా ఎన్నివుంటే అన్నిరకాల విభిన్నత్వాలకు అతీతంగా ఏర్పడిన వ్యవస్థలో ఉధ్యమం పేరిట తలెత్తుతున్న వివాదాలూ, విధ్వంసాలూ,ఆరోపణలూ ఎవరు? ఎవరిమీద? ఎవరికోసం చేసుకుంటున్న ఉన్మత్తాలు!!!
వీటన్నిటికీ రూపమే ఈ మహాభారత ఉధ్యమం .
మొదట నేనుకూడా ఈ విషయంలో ఏదో ఒక విషయానికి మాత్రమే పరిమితమైపోయిన సంకుచితత్వంతో ఎగిసిపడ్డాను. కానీ, అన్నిటికంటే అత్యున్నతమైన నా అంతరాత్మ నన్ను నిలదీసినప్పుడు...నాలో నిలిచిన ఒకే ఒక్క భావన "నేను ఒక భారతీయుడని"అన్న నిజం. ఆ నిజమే నాతో ఈ రచన రాయటానికి అర్హతనిచ్చింది.అదే భావనతో ఈ రచన చదవండి.  తరువాత మీ అంతరాత్మ ప్రభోధం ఎప్పుడూ మీతోనే వుంటుందిగా.ఆలోచించండి.
20 ఆగస్ట్  బుధవారం ఇక్కడే మొదటిభాగం కోసం కలుద్దాం.
శ్రీఅరుణం
9885779207
విశాఖపట్నం. 



 

జెండాపండుగ

 నా దేశపు వీధిబడికి మళ్ళీ వచ్చేసింది జెండాపండుగ
వృద్ధాప్యం దరిచేరిన ఊపిరిలా జెండాకర్ర వొణికిపోతుంది,
మూడురంగులూ ముచ్చటగా నింపారు
శాంతిచక్రాన్నిమాత్రం ఎక్కడో వదిలేశారు,
ఏమయిందంటూ వెదుకుతూవెళ్ళాను...
వీధిమలుపులో చెత్తకుండీనిండా తగలబడుతున్నాయి
రాత్రి మతఘర్షణల్లో ముగిసిన జీవితాల కాష్టాలు..
ఆ కుళ్ళుభరించలేక మరోవైపు కదిలాను,
గరిక పిలిచింది "గ్రామం ఇటుందని"
ఆశల గాలితెరలు ఊతంగా నిలవగా
పొలాలచేతులుపట్టుకొనినడిచానటువైపు
ఏముందక్కడ?
స్వఛ్చమైన ఆప్యాయతలుపూరిగుడిశె చూరులో చిక్కుబడిపోయాయి
తాత కాల్చి వదిలేసిన చుట్ట ముక్కలా?
ఆ తపోభంగం నన్ను అక్కడ వుండ నివ్వక మళ్ళీ రొడ్డెక్కాను...
ఏ దిక్కున నిలబడి చూసినా...
ఇప్పుడిక్కడ భారతదేశం కనిపించనివ్వటంలేదు,
ఎవడికి కావలసిన పీలికనివాడే చీల్చుకుంటున్నాడు.
నాయకులు నయవంచకులవుతుంటే...
నమ్మకాలు నడిరోడ్డుపై ఉరితీయబడుతున్నాయి,

శాంతి ఎక్కడుందనిపించగా..
ఇంకెందుకులే అశోకచక్రం అనుకుంటూ వెనుదిరగబోయాను.
నా సణుగుడు వినిపించిందేమో...
ఓ లేతగుండె స్ఫందించింది
ఆగమని సైగచేసి భుజంపైనున్న బడిబస్తాను క్రిందకి దించి
ఆ కమ్మని హృదయపు రంగులపెన్సిళ్ళతో...
లేతనైన ఆశల మునివ్రేళ్ళతో గీసిచ్చింది అశోకచక్రాన్ని
"అంకుల్, మా కోసం ఇది అంటించండంటూ..."
శ్రీఅరుణం
విశాఖపట్నం

కవిత్వం రాయాలంటే

కవిత్వం రాయాలంటేకలానికి కన్నులు మొలవాలి
అవి వీక్షించే కలలనే
కాగితం కవ్గిలించుకుంటుంది,
కనుమరుగవని ఙ్ఞాపకాల నిధులు
రాతలుగా వరసలు కడతాయి,
కావ్యరసం వొలికిపోతూ..హృదయపుజిహ్వకు
దాసోహమవుతుంది,
అప్పుడే కవిజన్మిస్తాడు.
జలగలా మారిన వంచన
హృదయపుమూలుగులోంచి తడిని
పీల్చిపారేస్తుంటే..
పాలిపోయిన కళ్ళు గ్రుడ్డివైపోయాయి,
ఆశల వెలుగులో విరజిల్లిన
కల్పనల కాంతులు
కనుల ముందు వికటాట్టహాసం చేస్తూ..
ప్రేలిపోయాయి,
చేతులలోని పాపాయిని లాగేసుకున్నట్లు..
స్వార్ధం నమ్మకాన్ని భేర్లు కమ్మించింది.
ఆ ప్రళయానికి ..
ఆలోచనలకు పక్షవాతం వచ్చి
మస్తిష్కం మొద్దుబారిపోతుంది,
ఇక అంతా శూన్యం!
కలం,
కాగితం,
కల్పన,
కవిత్వం.

మీ శ్రీఅరుణం.

సోదరా......వెళ్ళొద్దూ...

అబ్బా!పెరికేశావా...
ఒక కంటిలో నలుసుపడిందని చూపిస్తే
రెండుకళ్ళనూ నరికేసి దూరంగా విసిరేశావా.
ఎన్నివేల సంవత్సరాలుగా కూర్చుకున్న అక్షరాలకు
తెలుగుతల్లివని రూపం ఇచ్చి
నేనే పసిపాపనై..నిన్ను పూజించుకున్నానే,
అలాంటిదిప్పుడు
నాలో ఎక్కడో లోపంవుందని...నిలువునా నరికేయటం...
నైతికమా? నీచమా?
నిన్ను చీల్చటానికి ఎందరో నడుంకట్టారు,
రాజులున్నారు
పేదలున్నారు
గురువులున్నారు
విధ్యార్ధులున్నారు
అందరితోకలిసిపోయిన దొంగలూ వున్నారు.
ఇప్పుడు నువ్వు చంపబడింది ఆ దొంగల చేతిలోనేకావటం మాత్రం నిజంగా ధారుణం.
ఇది నిజంగా అవసరమా?
పాలు చాలటంలేదని అమ్మ స్తనాల్ని రెండుగా చీల్చినట్లుంది నీ విభజన
ఆశలు అఖండజాతిని ముక్కలు చేస్తుంటే...
అవసరాలు సమగ్రతని నాశనం చేస్తున్నాయి...
అటువారైనా, ఇటువారైనా...అమ్మమీద ఒట్టేసి చెప్పండి
ఇదంతా సాటిమనుషుల మంచికోసమే చేశారా?
మరి ఎటువైపైనా ఎందుకు ఆత్మహత్యలు కొనసాగుతూనేవున్నాయ్?
పిచ్చికుక్కల పైశాచికత్వానికి
రాజకీయపు క్యాబరేనాట్యం కలగలసి చేసిన దోపిడీ చేస్తుంటే..
58రోజుల ఆమరణ సమైక్యంకోసం ఎన్నికోట్ల రక్తపు కట్టేలలో చలనం రాలేదెందుకని?
ఓట్ల ఎంగిలి విస్తరాకులు పంచుకోవటానికి
అంగలార్చిన కాకులు నడిపిన కుళ్ళినమాంసపు పంపిణీలా
అమృతం లాంటి తెలుగుగడ్డ విరిగిపడిపోయింది.
ఏప్రాంతమైనా నాకనవసరం, నేను మొదట భారతీయుడ్ని...
ఓట్ల అంగడిలో మానాల్ని అమ్ముకుంటున్న రాజకీయవేశ్యల వొంపులకు
నా మరో సోదరుడు  బలయ్యిపోయాడిప్పుడు,
రక్తపుచుక్కలు కారుతున్న కన్నీళ్ళతో నా సోదరునికి వీడ్గోలు చెప్పలేక చెబుతున్నా నీ మాటల్ని...
జాగ్రత్త...జాగ్రత్త...భారతీయ సోదరా...
రాజకీయబందిపోట్లు దేశంలో నిండిపోయారు
వాళ్ళ బొక్కసాలు నింపుకోవటానికి నీ ఇంటిని నాశనం చేస్తున్నారు
ఆ పిశాచాల అరుపులను నమ్మి నువ్వూ పరిగెత్తకు
ఏదో ఒకరోజు నిన్నే సరిహద్దు అవతల పారేస్తారు.
ఇప్పుడు మా ఇంట్లో జరుగుతున్నదదే...
అదిగో అలాంటివాళ్ళ మాటలు వినే నా  సోదరుడు వెళ్ళిపోతున్నాడు ఇంటిలోంచి....

2013జులై30నాటి రాజకీయ చదరంగానికి బలైన కొందరి ఆశల్ని నేను ఇక్కడ వ్యక్తీకరిస్తున్నాను.ఇందులో నేను అడుగుతున్నది ఏ ఒక్క ప్రాంతానికి సంబందించినది కాదు. సామాన్యుల మనసులలో వున్న బాధకి రూపం ఇవ్వటమే నా ఉద్దేశ్యం.ఆనాడు కలిసివుండటానికి చేసిన 6సూత్రాల పధకానికి బదులుగా ఈ 6 ప్రశ్నల విషయాన్ని ఇప్పుడు కాస్త పరిశీలించండి.
1.నీటి భాగాలు,పదవులు లాంటివాటికంటే ముందు మనిషికి మార్పుతాలుకా సంకేతం నమ్మకం అందించాలి. లేకుంటే తరువాత ప్రక్రియ శాంతియుతంగా సాగలేదు.ప్రజల మనోభావాలు దెబ్బతినటానికి కారణం కూడా అదే ఇప్పుడు.
2. ఉద్యోగాలకోసం ఎదురుచూస్తూ, ప్రకటించిన కొత్త నోటిఫికేషన్లకోసం వేలకువేలు కట్టి రాత్రింబగళ్ళు చదువుతున్న విధ్యార్ధులకు మీరు ఇవ్వబోతున్న నమ్మకం ఏమిటి? ఆ నోటిఫికేషన్లు అలాగే వుంటాయా? రద్దవుతాయా? వుంటే ఆ ప్రక్రియ ఎప్పుడు మొదలవుతుంది? లేకుంటే ఇల్లు, పొలాలూ అమ్మి కట్టిన కోట్ల రూపాయల మా ఫీజులను ఎవరు రికవరీ చేస్తారు?
3.ఆంధ్రా,తెలంగాణాలో వుంటూ అక్కడే తమ జీవితాలను నిలుపుకున్నవారికి మీరు ఏం చేయబోతున్నారు?
4.ఒకేరాష్ట్రంగా వున్నప్పుడే ఆంధ్రప్రాంత,తెలంగాణాప్రాంత ఉద్యోగులని నానా అవమానాలకు గురిచేసినప్పుడు, ఇప్పుడు విడిపోబోయే ప్రకటన పూర్తయ్యేముందు మీరు తీసుకోబోతున్న విధానమేమిటి?
5.పెద్దమనుషుల ఒప్పందాన్ని రాజకీయ అవసరాలకు తుంగలోతొక్కి తెలుగుప్రజలను విడదీసిన పాపం మూటగట్టు కున్న వాళ్ళను మళ్ళీ నమ్మాలంటే మా కోసం మీరు ఏం చేయబోతున్నారు?
6.14రాష్ట్రాలు 28 అయినాయి. అందులో మరొకటి ఇప్పుడు బయలుదేరింది.సరే దేశాన్ని అసలు ఎన్నిరాష్ట్రాలుగా విభజించాలనుకుంటున్నారు? దానికి అంతం లేదా? మన సమగ్రతకోసం ఏదైన చేద్దామన్న ఆలోచనలేదా? వీటికి సంబంధించిన మార్పులపై ఎప్పటికైనా దృష్టి సారిస్తారా? లేకపోతే ఎప్పుడు ఏ రాష్ట్రానికి చెందినవాడిగా నేను మారతానో తెలియని అయోమయంలోనే నేను మిగిలి[పోవాలా?




శ్రీఅరుణం

ఫ్యాక్ట్స్ ఆఫ్ ఇన్నర్ సెల్ఫ్

నా ఫ్రెండ్ ఒకడు రాసుకున్నది చూడండి.
వాడికి పసితనంలోనే తండ్రి పోయాడు. పేదరికం. బంధువులెవ్వరూ దగ్గరకు తీయని స్థితి. అమ్మ అడ్డమైన కాళ్ళు పట్టుకొని స్వీపర్ గా జాబ్ సంపాధించుకుంది. ఇంటిలో వాడిది ఒంటరి బ్రతుకే. కనీసం అన్నం తినటానికి కూడా అమ్మ తోడులేని మధ్యాన్నాలెన్నో. రాత్రికి నిద్రమత్తులో అమ్మ తినిపించిన అన్నం రుచి పూర్తిగా తీరేదే కాదు. అలాంటి జీవితంలో దాపరికం లేని తోడు దొరకటమే వాడికన్నీ. అలా పదవ తరగతి పాసయ్యి, ఒక కంప్యూటర్ కేంద్రం లో పనికి కుదిరాడు. అక్కడ పెరిగిన పరిచయాలను వాడు ఎలా రాసుకున్నాడో చూడండి.
మొత్తం ప్రేమించిన అమ్మాయిలు = 70మంది.
వారి అవసరాలకి నన్ను ఉపయోగించుకొనేవారు = 40మంది [అనగా.. వీళ్ళకి నేను ఖర్చుపెట్టేంతవరకూ నాతో వుంటారు. కనుక వీళ్ళని వదిలించుకోవటం తేలికే ].
నా అవసరాలకి పనికొచ్చేవారు = 10 మంది. [ అనగా నాకు కావలినప్పుడు నా అవసరాలు తీర్చటానీకీ ముందుకొస్తారు. కనుక వీళ్ళు నాకు పెట్టుబడిలాంటి వాళ్ళు. వీరిని కాపాడుకోవాలి]
మరో 10 మంది కేవల టైం పాస్ రకాలు. [ అంటే సినిమాలకీ, తింటానికీ వచ్చేవారు]
మిగిలిన వారిలో అయిదుగురు = పెళ్ళైన వారుకనుక, వారి గురించి పెద్దగా నావైపునుండి ఆలోచనలుండకూడదు]
ఇక చివరి అయిదుగురూ మాత్రం నన్ను ప్రాణంగా చూసుకొనేవారు. నా అమ్మా,నాన్నల వలన దూరమైనది వారిదగ్గరే దొరుకుతుందికనుక, ఎంత కష్టమైనా వారిని జాగ్రత్తగా కాపాడుకోవాలి.]
ఇలాంటి అనేక జీవితాల అనుభవలసారంతో october మొదటి వారంలో విడుదలవుతున్న నా పుస్తకం ఫ్యాక్ట్స్ ఆఫ్ ఇన్నర్ సెల్ఫ్ లో చదవండి.
శ్రీఅరుణం 

జవానన్నా...
నీకు దేవుడిచ్చిన జీవితమే జవాబన్నా.
జీతం కోసమా నువ్వు మా మంసాన్ని రక్షిస్తున్నావు?
జీవించడానికైతే మరణంతో సహవాసం దేనికి నీకు?
అమ్మ కన్నపుడే దేవుడు నిన్ను స్నేహితుడవనుకుంటాడేమో???
మా అందరికోసం తానే నీతో కలిసి రక్షిస్తూ వుంటాడు.
నిజం గా చెప్పూ? నీకూ బ్రతుకు మీద ఆశ వుండదా?
మరెందుకు ఎప్పుడూ నిప్పులతోనే చెలగాటం చేస్తుంటావు?
అప్పుడప్పుడూ నువ్వు ప్రత్యక్షమవుతూ మా ప్రశ్నలకు సమాధానం చెబుతున్నా..
ఎప్పుడు నిన్ను గుర్తుంచుకోనే దైవత్వం మాకు పంచుతావు.
మానవుడే మాధవుడైతే..ఆ మాధవుడే నువ్వన్నా,
నీకు పాదాభివందనం చేయకుంటే ఎంతటివారమైనా...మేము మనుష్యులమే కాదన్నా.
శ్రీఅరుణం

హృదయపు చెలమలు

కన్నీటికి వరదొస్తేనే
హృదయపు చెలమలు నిండుతాయి,
మరపు చేతకాని మనోవల్మీకాలే
ఆ తీరం వెంబడి సాగిలపడి కవనాన్ని రచిస్తాయి.
మిణుగురులు మెరుపనుకొని
మేఘాలు వర్షించేస్తే..
అభిమానం తలదాచుకొనే తావెక్కడ దొరుకుతుంది?
బ్రతుకు ఆటయితే భరించడమే నేరం ,
సంద్రాన్ని ఎప్పుడైనా ప్రశ్నించావా?
ఆ కెరటాల నిరంతరత ఎందాకని?
దిగంతాలు దొర్లుతున్నా..
ఏ అంతరాలను అందుకోవాలని ప్రాకుతున్నాయవి?
వర్షించే ప్రతిమేఘం
హిమం కరిగిన శుద్దమే కాదు,
వక్రించిన కూహకాలెన్నో ధూళికణాలై అడ్డుకుంటే
భళ్ళున పగిలిన హ్రుదయాలు భాష్పించిన రుధిర ధారలెన్నో !
పలకరించే ప్రతీ ప్రణయం
ప్రణవాన్ని చేరుకోలేదు,
అరుణోదయాన్ని వీక్షించలేని మనసుకు
శ్రీ రాగాలెన్నున్నా..
మూగవైన షడ్జమాలే.

శ్రీఅరుణంవిశాఖపట్నం.

తప్పెవరిది???

శివా....
నిన్ను దర్శించాలని నిప్పులను తొక్కినవారిని
నీళ్ళతో వధించావా?
నీకోసం కాళ్ళునరుక్కున్నవారికి 
కన్నీళ్ళే మిగిల్చావా?
నువ్వు నిలిచావని వెతుకుతూ వచ్చిన అభాగ్యులను
హారతిపళ్ళెంలో పడవేశావా?
ఇవన్నీ నువ్వే చేశావా?
శివా అంటే మంగళం కదా? మరెందుకింత అమంగళం జరిగింది?
నీకోసం నిద్రను మానుకున్న వారు...మెలకువలేని నిద్రలోకి ఎలా జారిపోయారు?
ఇలాంటి ప్రశ్నలతో అన్వేషిస్తున్న నాకు గంగమ్మ ఎదురైంది కలలో,
చిరుకోపంతో వెళ్ళిపోతున్న నన్ను ఆపింది చెయ్యిపట్టుకొని..
"శివున్ని చూడాలంటే నిన్ను నువ్వు చూసుకొంటే చాలదా?
ఆ స్వామిని వెతకాలని అంతదూరం అవసరమా?" అంటూ ప్రశ్నిస్తే..
అయోమయంగా చూస్తున్న నన్ను ఆ తల్లి మళ్ళీ తనే సమాధానమై ...
"పచ్చని ఆయన దారిని మీ రహదారుల కోసం నాశనం చేయటమెందుకు?
విశాలమైన నా దారిని వ్యాపారం చేయటమెందుకు?
దేవున్ని చూడాలంటే..ఆ దారిలో కష్టాన్ని భరించిరావాలి,
ధుర్గంధమైన మీతప్పులతో ఆ స్వామి సన్నిధికోసం మలినం చేయక్కరలేదు,
ఇప్పటికైనా నమ్మండి...
ప్రకృతే పరమాత్మ...
దానిని కాపాడటమే నీకు స్వర్గపుదారి...
అందుకే మునులు తరాలుగా ఆ ప్రకృతి ఒడిలో పరమాత్మను సేవించారు.
మీరూ మునులు కావాలంటే మా దగ్గరకు రావక్కరలేదు
మీరున్న చోటునే పచ్చదనంతో నింపండి...హిమాలయాలు మీ ఇంటిముందుకే నడచి వస్తాయి". 

శ్రీఅరుణం 
    

ఆశలు

నిప్పుకణికలోంచి చిట్లుతున్న
ఆశలు కొన్ని...
నిజాలని నిర్లక్షం చేస్తూనేవున్నాయి,

గొంతులు పూడుకుపోయిన ఆ నిశీధిలో..
అస్థిత్వం లేని నిర్ణయాలు
తలలు వంచుకుంటున్నాయి,

కల్మషపు కార్చిచ్చు కౌగిలిస్తుంటే..
మూలం తెలుసుకోకుండానే
సముద్రాలు తిరగబడుతున్నాయి,

వంచించిన బందం ముంగిట
ప్రాణమే ప్రార్ధించినా ఫలితం శూన్యం,

మేకప్పులు మార్చుకోవటం మార్పంటూ విరగబడితే..
లోతులలో నిండిన సంస్కృతి చాయలు
బూడిదకుప్పల్ని సృష్టిస్తుంటాయి,

కన్నుకు కన్నే వివేకమైతే..
కాలలెప్పుడో గుడ్డివైపోతాయి
డబ్బుల కట్టలు దొరికినప్పుడల్లా
దిష్టిబొమ్మలు నీపంచన నర్తిస్తాయి,

ఆ దారులవెంట సహగమనాలు జరిగినా
హృదయపుకోవెల్లో స్మశానం జన్మిస్తుంది,
నీ పాదాలను కడిగే కన్నీరే...
చేతబడిలా వికటాట్టహాసం చేస్తుంది.

శ్రిఅరుణం

దేవుడి నిట్టూర్పు...

నమ్మిన ప్రేమ నన్ను వంచించిందన్న బాదతో గడిపిన నాకు..నన్ను నేను తిరిగి పునర్నిర్మించుకోవాల్సిన అవసరం ఏర్పడిందనిపించింది.ఆ బాధతో కోపం,ఆవేదన,ఉక్రోషం,కసి లాంటి అనేక భావాలు నన్ను చుట్టుముట్టాయి. అంతలోనే నన్ను నేను గుర్తుకు తెచ్చుకోవాల్సిన ఆవస్యకత నా ముందున్న వాస్తవజీవితం చూపెట్టింది. అందుకి నేను ఆశ్రయించింది కేవలం పది నిముషాల ఆలొచన.అదే ఇలా కవితా రూపం దాల్చింది.

జన్మ, గుండె, మెదడు

ఇవిమూడూ మనిషికి దేముడిచ్చిన వరాలు.

జన్మకెప్పుడూ జవాబుంటుంది,

నీ కోసం ఉన్నానంటూ వెతికే మరో జన్మ తోడుంటుంది,

అందుకే అంతలా వేళ్ళూనుకుంటుంది.

గుండెకెప్పుడూ ప్రశ్నలే?
అక్కున చేర్చుకునే దగ్గరకోసం.. నిరంతరం గాలింపులే!
ఆ నిర్వేదంలో నిరర్దకభావాలను నిజాలుగా ఆస్వాదిస్తే ,
అస్థిత్వం అద్దకమే లేని ప్లాస్టిక్ ముద్దవుతుంది.
ఏ రక్తమూ..తనలోన ఇంకని అడ్డుగోడవుతుంది.
అప్పుడే మెదడు పనిచేయాలి,
ఙ్ఞాపకాల నర్తనని ఆపాదమస్తకం సవరించాలి.
హృదయపుపాత్రలో నిండిన
కన్నిటిని నవీన ధాతువుతో నియంత్రించి ..
నువ్వు అనే పరీక్షకు నిన్ను మళ్ళీ సిద్దం చేయాలి.
అక్కడే..నీకు దేవుడు కాండాక్ట్ సర్టిఫికెటిస్తాడు,
నీ గెలుపును చూసి..
తనూ సృష్టికి ..అర్హుడినేనని
తనకుతాను నిట్టూరుస్తాడు.

మీ

శ్రీ అరుణం .

విశాఖ సముద్ర తీరానికి లేత యవ్వనం లాంటి ప్రకృతి ప్రసాదం యారాడ ప్రాంతం. అమాయకంగా కవ్వించే... ఆ ఏకాంతం, ఆహ్లాదం ఇక్కడే పుట్టిందా అనిపించే...కొండలు, హృదయాలను మమేకం చేసే...పచ్చదనం .....వెరసి , అదొక ఆనంద విహారం. ఒకప్పుడు ఆ యారాడలో అనుభవించిన ప్రేమానుభూతులు ఈ కవితలో నింపాను. చిత్తగించండి ఈ కవన సేద్యం కవితని.

పచ్చని పొలాల పాపిడిలో

మన ఇద్దరి అడుగుల సంగమం
ఉసిరికాయల చెట్టు దోసిళ్లలోన
పురివిప్పిన పసితనపు
అస్తిత్వంఊటబావి నీటిపైన
నిటారున పడ్డ అరుణకిరణం
తొంగిచూస్తున్న మన ఆశలను
చటేల్మని కమ్మేస్తే...
ఆ హృదయపు చేలో
మన కలల విత్తనాలు
ప్రసవించిన మొగ్గలు నా కవితలు,

నీ ఙ్ఞాపకాలతో నాట్లు వేస్తుంటే..

పిల్లకాలువలా సిరా ధారధరిత్రిని నూర్పిస్తూ..
ఉద్దీపించిన పంటకుప్ప అక్షరాల సేద్యం
కల్పనలకు అంట్లు కడుతుంటే
అవి కవితా పుష్పాలవుతున్నాయి,
కల్పనలనే నిజం చేసిన నీ ప్రణయపు మేరువులు 

ఎన్ని అక్షర మొక్కలను నా కవన క్షేత్రంలో పండించాయే?

జిహ్వగా మారిన కావ్యమాతే
కాళిదాసు అవతారమైతే...
నా జీవాన్నే పరీవృతం చేసిన నీ అనుభూతులు
నా కవనసేద్యానికి సర్వేంద్రియాలు.

శ్రీఅరుణం.

అమ్మ

అమృతం త్రాగిన దేవుని త్రేనుపు...అమ్మ,
గుండెకున్న తీపిని నయనాలు వీక్షించగలిగితే...ఆ రూపం అమ్మ.
ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడే కెరటాన్నీ దోసిటపట్టి బువ్వపెట్టగల అద్భుతం...అమ్మ,
మృత్యువుతో కావాలని యుద్దానికిదిగి నన్ను కన్న దేవుని ప్రతినిధి...అమ్మ,
"నాన్న" అనే పిలుపుకు నన్నూ అర్హున్ని చేసిన ప్రేమ..అమ్మ,
"అమ్మ"అనే తనవిలువకోసం, ప్రాణమైన బంధాన్నే వదులుకొన్న త్యాగం..అమ్మ,
కాలానికి జీవం...
జీవాలకు కాలం...
ప్రకృతికి నేస్తం...
ప్రపంచానికి ఆధారం...అమ్మే.
ఆ అమ్మకు నా పాదాభివందనం.

శ్రీఅరుణం.