దేవుడి నిట్టుర్పు

జన్మ, గుండె, మెదడు,

ఇవి మూడూ మనిషికి దేవుడిచ్చిన వరాలు


జన్మకెప్పుడూ జవాబుంటుంది
నీకోసం వున్నానంటూ వెతికే మరో జన్మ తోడుంటుంది,
అందుకే అంతటా వేళ్ళూనుకుంటుంది.


గుండెకెప్పుడూ ప్రశ్నలే...
అక్కున చేర్చుకొనే దగ్గర కోసం నిరంతరం గాలింపులే,
అ నిర్వేదంలో నిరర్దకభావలను నిజాలుగా అపాదిస్తే...
అస్తిత్వం అద్దకమేలేని ప్లాస్టిక్ ముద్దవుతుంది,
ఏ రక్తమూ తనలో ఇంకని అడ్డుగోడవుతుంది,


అప్పుడే మెదడు పనిచేయాలి
జ్ఞాపకాల నర్తనని ఆపాదమస్తకం సవరించాలి
హృదయపు పాత్రలో నిండిన కన్నీటిని నవీన ధాతువుతో నియంత్రించి
నువ్వు అనే పరీక్షకు నిన్ను మళ్లీ సిధ్ధం చేయాలి.


అక్కడే నీకు దేవుడు కాండాక్ట్ సర్టిఫికెట్ ఇస్తాడు,
నీ గెలుపును చూసి...
సృష్టికి తనూ అర్హుడినేనని నిట్టుర్పు విడుస్తాడు.






శ్రీఅరుణం .

పెద్దపండుగ

మా ఇంటి చివరన
సందుమూలన
మురికికాలువ పక్కన
చిరిగిన గోనిపట్టాని పరుచుకొని
కొబ్బరిబొండాలమ్ముకొనే మామ్మ,
ఒక్కరొజు సెలవు పెట్టి
నేతచీర కట్టుకొని
బోసినవ్వులతో కనిపించిందంటే...
ఆ రోజు నాకు సంక్రాంతి పండుగని అర్ధం అయిపోతుంది.

గుమ్మం అంచున చెల్లి
బ్యాలెన్స్ గా నిలబడి
బావ రాకకోసం
కనుగ్రుడ్లను రోడ్డుకు అతికించుకొంటే
పండగొచ్చిందని తెలిసిపోయింది.

మేమంతా కొత్తబట్టలు కట్టుకొంటే
చూడాలని అమ్మ కళ్ళు ఆత్రంగా వెదుకుతుంటే
నేనూ సిద్దం అయిపోయాను కనుమ కోసం.

మా అందరి ఆశలూ తీర్చడం కోసం నాన్న
మౌనంగా షావుకారింటికి అప్పుకోసం బయలు దేరితే
పూర్తిగా తెలుసుకున్నా...
మన పెద్ద పండుగ ఇదేనని.

శ్రీఅరుణం
విశాఖపట్నం.
9885779207

ఒకే ఒక్కసారి

మనలో చాలామందిమి నేను ఎంత ప్రేమించినా అవతలివాళ్లు నన్ను దూరం చేసుకుంటున్నారని భాద పడుతుంటారు.కాని నిజమైన ప్రేమే మనలో ఒకసారి మొదలైందంటే...శూన్యంలోనూ ఆనందాన్ని అనుభవించగల మనసు మన సొంతం అవుతుంది.అటువంటప్పుడు మన ప్రేమని పొందలేకపోవటం వారి దురదౄష్టం . ఆ అద్భుతమైన ప్రణయానందం మనల్ని ఎప్పటికీ హాయిగానే వుంచుతుంది.ఆ విషయాన్ని నా అనుభవం ద్వారా నేను పొందిన క్షణాలను మీ ముందు వుంచుతున్నను ఇలా... [ఆంధ్ర భుమిలొ ప్రచురితమయింది]


ఒక్క చూపురా కన్నా
కనగానే అమ్మ చూస్తుందే....అలా,
ఒక్క నవ్వురా బుజ్జీ
నేనంతా నీదే కదరా అన్నప్పుడు నవ్వుతావే...అలా,
ఒక్క స్పర్శరా తల్లీ
నా భుజంపై సేదతీరినప్పుడు..
నీ తల వెంట్రుక ఎగిరి నన్ను తాకు తుందే...అలా,
ఒక్క ఉత్తరం రా బంగారం
ప్రేమతో నీ చేతివ్రేళ్లు నా గుండెలపై రాస్తాయే...అలా,
ఒక్క ముద్దురా ప్రియా
కనురెప్పలు చివరిసారి మూతలు పడుతున్నప్పుడు
ఆర్తి తీరని మెహం వుంటుందే...అలా,
ఒక్క జీవితం రా ప్రేమా
నిన్ను హత్తుకొని నా హృదయం అలాగే ప్రణమిళ్లేంత వరకూ.

చిద్విలాసం [కవిత]

చిద్విలాసం [కవిత]

ఈ కవితకి నేపధ్యం అవసరంలేదు, అని అందరికీ తెలుసు.ఆ తిరుమల గిరిపై నేను అనుభవించిన అనుభుతికి ఇలా అక్షరరూపం ఇచ్చాను.అంధ్రభూమి వీక్లీలో 2009లో ప్రచురించబడింది.

కోటి సిరులు పండిన చోటు
కోనేటిరాయుడు నిలిచిన చోటు
కొంగున కట్టిన మొక్కులను
వడ్డీలతో కలిపి వసూలు చేసుకోనే చోటు,
ఆ గిరి సుగంధాల ఆవిరి
ఆ నిధి లక్ష్మిదేవి పుట్టినింటి దరి
అమృతపు భౌతికత్వాన్ని
కనులముందుంచే గోవిందస్మరణ
పిల్లతెమ్మరలా పలకరిస్తుంది,
చలువరాతి కౌగిళ్ళు
జీవన ఆర్ధతని హత్తుకుంటాయి,
ఆ మేము వీక్షణకై...
ఎన్నివేల వరుసలో...చీమల దండ్లలా
ఆధ్యాత్మిక సమరం చేస్తుంటాయి,
తిరునామం కప్పిన నయనాలు
చిద్విలాపంగా నవ్వుతుంటే
ఆ కొసరి మురిపానికే...
ఎన్నివేల గుండెలు తపిస్తున్నాయో,
తన్మయత్వపు అంచులవరకూ తనువులు తరియించాలంటే...
శ్రినివాసుని ఇంటికి వెళ్ళొధ్ధాం రండొకసారి.

నా కవితల వెనుక....?

ముందుగా నవల ఆపుతున్ననంధుకు... సారీ. ఈ కధలో నిజజీవిత పాత్రలుకుడా వుండటం వలన వారి అభిప్రాయంలను మన్నిస్తూ కొంతకాలం ఆపివేస్తున్నాను. ఈలోపు పభ్లిష్ అయిన నా కవితలని వాటి నేపధ్యంతో ప్రతీ ఆదివారం మీ ముంధు వుంచుతాను.మీ కామెంట్స్ పంపుతూ నన్ను ప్రోత్సాయిస్తారని నమ్ముతూ....

మీ
శ్రీఅరుణం.

మార్పు

ఇటీవల ఒక న్యూస్ చదివాను.బెంగులూరులో ఇద్దరు ప్రేమించుకున్నారు.ఇద్దరూ డాక్టరులే. ఒక సంవత్సరం తరువాత ఆ అబ్బాయి మరొక అమ్మయిని వివాహం చేసుకున్నాడు.దానితో కోపం కట్టలు తెంచుకున్న మొదటి అమ్మాయి అతడిని మంచిగా హాస్పటలుకి పిలిచి మత్తుమందిచ్చి అతని మర్మాంగం కోసేసి పారిపోయిందట.అది చదివిన మరుసటి రోజే స్వప్నిక సంఘటన,మరో దాడి...,శ్రిలక్ష్మి, అయొషా,ఇలా చాలా సంఘటనలు జరిగిపొతూనే వున్నాయి???అందరం ఖండిస్తునే వున్నాం ???ఈ సమస్య విషయంలో ఇప్పటికే మొదలైన కౌన్సిలింగులు,వేదికలూ చాలావరకూ శ్రమిస్తున్నాయి కానీ... ఈ సమస్యలోని విషయాన్ని అమ్మాయిలు,అబ్బాయిలు అని రెండు విభాగాలుగా చీల్చేసి మాట్లాడుతున్నారు.నిజానికి ఇది మనవసంబందాల విషయంలో పెచ్చురిల్లుతున్న విశృంఖలధోరణిని అరికట్టాల్సిన సమస్యగానే కానీ,అమ్మయిలదనో..అబ్బాయిలదనో.. ఒక వర్గాన్ని నిలబెట్టడం వలన పరిష్కారమయ్యే సమస్య కాదు.ఇటువంటి ఉన్మాద చర్యలు ఎవరు చేసినా తీవ్రంగా ఖండించాలి.అదే సమయంలో వాస్తవికతను కూడా అవగతం చేసుకోవాలి.ఎందుకంటే ఇప్పుడు..ఇది మన అందరి సమస్య.
నిజానికి ప్రస్తుతం మన సమాజం సంధియుగంలో వుంది.పాశ్చాత్యసంస్కృతి ప్రభావంతో రెచ్చగొట్టబడుతున్న ఆశలు ఒక వైపు..,తరతరాలుగా కుటుంబం అందించిన భారతీయసంస్కృతి మరో వైపు..,పరుగులజీవితాలలో కుటుంబంలోని మనుషులతో గడిపే క్షణాలు కుచించికుపోవటం ఇంకొకవైపూ..,మనిషిని స్వాంతన లభించని స్థితికి తీసుకువెళ్ళిపోతున్నాయి. అందుకు మరొక కీలకమైన కారణం..ప్రాధమికస్థాయిలో సమస్యల్ని నిర్మూలించే విషయంలో పెరిగిపోయిన నిర్లక్షధోరణి. వీటి విషయంలో ముందుగా మనం ద్రష్టి నిలపాలి.అది చెబుతూనే ఈ మార్పు కవిత.

నిప్పుకణికలోంచి చిట్లుతున్న
ఆశలు కొన్ని...
నిజాలని నిర్లక్షం చేస్తూనేవున్నాయి,
గొంతులు పూడుకుపోయిన ఆ నిశీధిలో..
అస్థిత్వం లేని నిర్ణయాలు
తలలు వంచుకుంటున్నాయి,
కల్మషపు కార్చిచ్చు కౌగిలిస్తుంటే..
మూలం తెలుసుకోకుండానే
సముద్రాలు తిరగబడుతున్నాయి,
వంచించిన బందం ముంగిట
ప్రాణమే ప్రార్ధించినా ఫలితం శూన్యం,
మేకప్పులు మార్చుకోవటం మార్పంటూ విరగబడితే..
లోతులలో నిండిన సంస్కృతి చాయలు
బూడిదకుప్పల్ని సృష్టిస్తుంటాయి,
కన్నుకు కన్నే వివేకమైతే..
కాలలెప్పుడో గుడ్డివైపోతాయి,
డబ్బుల కట్టలు దొరికినప్పుడల్లా
దిష్టిబొమ్మలు నీపంచన నర్తిస్తాయి,
ఆ దారులవెంట సహగమనాలు జరిగినా
హృదయపుకోవెల్లో స్మశానం జన్మిస్తుంది,
నీ పాదాలను కడిగే కన్నీరే...
చేతబడిలా వికటాట్టహాసం చేస్తుంది.

శ్రిఅరుణం

అశోకచక్రం

ఆర్ధిక మాధ్యం ,తీవ్రవాదం వంటి సమస్యలతో సతమవుతున్న మనలో..ఏదో అసహనం కట్టలు తెంచుకుంటుంది.ఆ భావనలో మనసు కోరుకుంటున్న పరిష్కారం ఒక్కోసారి హద్దులుకూడా దాటుతుంది. ఈ దారిలో శాంతి సహనం కాస్త పక్కన పెట్టాలన్న ప్రశ్నలూ...మొదలవుతున్నాయి. కానీ అపురూపమైన వారసత్వాన్ని సంపదగా కలిగిన భారత భూమి కోరుకునేది...శాంతియుత సహగమనమే. అది మన తర్వాతతరం వారికి ఆస్తిగా ఇవ్వాల్సిన భాద్యత మనందరిదీ అని నమ్ముతూ...ఈ అశోకచక్రం కవిత.

నా దేశపు వీధిబడిలోకి
మళ్ళీ వచ్చేసింది జెండాపండగ,
వృధ్ధాప్యం దరిచేరిన ఊపిరిలా..
జెండాకర్ర వొణికిపోతుంది!
మూడురంగులనూ ముచ్చటగా నింపారు
శాంతిచక్రాన్ని మాత్రం ఎక్కడనో వొదిలేశారు..
ఏమయిందంటూ..వెతుకుతూ వెళ్ళాను,
వీధిమలుపులోనున్న చెత్తకుండీనిండా
తగలబడుతున్నాయి....
రాత్రిముగిసిన మతఘర్షనల్లో ముగిసిన
జీవితాల కాష్టాలు!!!
ఆ కుళ్ళు భరించలేక మరో మలుపు తిరిగాను,
గరిక పిలిచింది
గ్రామం ఇటుందని..
ఆశలగాలితెరలు ఊతమిస్తుంటే
పొలాలు చేతులు చాపి దారిచూపుతున్నాయి,
ఏముందక్కడా?
బంధాలు పూరి గుడెశెచూరులో చిక్కుపడిపోయాయి..
తాత కాల్చి వదిలేసిన చుట్టముక్కలా..,
ఎక్కడంతా లెక్కలు తారుమారయ్యాయి
ఇప్పుడిక్కడ ఏ విత్తనం వేసినా పండేది విషమే!
ఏ అంతచ్చేధనతో...
అసలు అశోకచక్రం ఎందుకు? శాంతి ఎక్కడుంది మనకూ?..
అనుకుంటూ వెనుదిరగబోయాను..,
నా సణుగుడు వినిపించిందేమో...
ఒక లేత గుండె స్ఫంధించింది
ఆగమని సైగచేస్తూ...
భుజం పైనున్న తన బడిబస్తాను దించి
తెల్లని కాగితాన్ని బరబరా చింపి
ఆ కమ్మని హౄదయపు రంగుల పెన్సిళ్ళతో
లేతనైన ఆశల మునివ్రేళ్ళతో గీసిచ్చింది,
అశోకచక్రాన్ని....
అంకుల్! మాకోసం ఇది అంటించండని.

జై వీర జవాన్

జై వీర జవాన్
ముకులించిన కోట్ల జోతలు
వదలలేని కన్నీటి వీడ్కోలు
కదనరంగంలో ఫణంగా పెట్టిన
ప్రాణం విలువను చేప్పకనే చెబుతున్నాయి,
ఉరితాడు
రైలుపట్టాలు
పురుగుమందులు
నరికివేతలు
కాల్పుల చిట్టాలు
ఇవికావు చావంటే!
మరణంకూడా మనసున్నదే,
చనిపోయినమరుసటి క్షణం నుండీ ఉదయించే నీ ఙ్ఞాపకాలనే అది ప్రేమిస్తుంది,
ప్రేమించామనీ
వంచించబడ్డామనీ
తెగనరికామనీ
తెగించలేకపోయామనీ
కుళ్ళిపోతూ
కుమిలిపోతూ
భయపెడుతూ
భాదపడుతూ
కాష్టం వైపు నడిస్తే
నీ ఆత్మకూడా వెంట రాదు.
నమ్మిన వంచకాలు
నమ్మని నిజాలూ
ఆశించిన ధామలూ
అనుభవించని శవాలూ
ఇవికాదు...మన చావుకు కారణాలు!!!
ఏ సంబంధం వుందని..ఉన్నిక్రిష్ణన్ తెగించాడు?
నువ్వేమవుతావని..సాలస్కర్ సాగిపోయాడు?
నా ఒక్కడితో ఏమవుతుందనుకుంటే???
వందకోట్ల మనల్ని రక్షిస్తున్న
జవానులు ఎంతమందుంటారు?
లోపల నీ ఆనందం కోసం
బయట..తమ గుండెకాయల్ని పేర్చి
కాపుకాస్తున్న ఆ త్యాగాలకు
మనమందిస్తున్నదేంటి?
చావంటీ అందరికీ ఒకటే..
మనిషికీ
ముష్కరులకీ
మరి..చచ్చాక..
బ్రతుకింకా ఉండేది ఎవరికీ?
మనకోసం మరణించిన
వీరులకి నివాళులివ్వాలంటే..
మన చావుకూ పవిత్రత వుండే..
జీవితాల్ని ప్రేమిద్దాం,
మన ప్రేమే వారికి దన్నుగా
దేశమాత సన్నిధిలో తరిద్దాం.

మన ముంబాయి కోసం .

మన ముంబాయి కోసం .

ఒరేయ్..
వస్తున్నా రా..
మా రక్తాన్ని గడ్డకట్టించి
సంకల్పంతో ఆయుధాలు చేసి నా ఇంటిని మసిచేస్తున్న
నీ చేతులను తెగనరకడానికి,
ఎవడబ్బసొమ్మనుకున్నావ్ నా దేశాన్ని,
ఏ అబ్బా లేని బ్రతుకెందుకు ఈడుస్తున్నావ్?
అమ్మ చనుబాలకీ విషం కలిపే
మానవత్వపు నపుంసకత్వాన్ని ఏం చేసుకుంటావ్?
నీలాంటి బ్రతుకులు బ్రతకాలంటే..
ఎప్పుడో..ప్రపంచాన్ని శాసించే వాళ్ళం,
మా నవ్వులపై నిప్పులు వేస్తే
మీ రక్తంలోకి లావాను దొర్లించేస్తం!
బాంబులకు భయపడి
భిభత్సాలకు నక్కి
దాక్కున్నామనుకోవద్దు,
మహాత్ముని మాటకోసమే..
మమతల్ని మన్నించికొంటున్నాం,
పందుల్లా చొరబడుతూ
పదుల్లో వున్న దేశద్రోహులను చూస్తూ...
ఇదే భారతమనుకోకు,
ప్రజాస్వామ్యం విలువలు సర్దామంటే..
మీ నరాల చివరి అంచు వరకూ
ఖైమా కొట్టేస్తాం.
మరో ప్రపంచానికి కూడా
మీ బూడిదను అందకుండా చేస్తాం.

శ్రీ అరుణం
విశాఖపట్నం.

ప్రేమగమనం

చాలా వరకూ ప్రేమల్లో వస్తున్న సమస్యల్లా..మనం ప్రేమిస్తున్న స్థాయిలో అది అందుకుంటున్న వ్యక్తి వున్నారా?అనే సందేహం. చాలా ప్రేమబంధాలలో హృదయం పై నిమురుతున్న చేతులు గుండెలతో మాట్లాడుతున్నాయా? లేక డబ్బులు వెతుకుతున్నాయా? అనేది అర్ధంచేసుకునే లోపునే....ముగింపు తొందరపెడుతుంది.ఈ ద్వంధ్వవైఖరి మన ఆలోచనల నుండి తొలగి పోవాలి.అందుకు ఒకటే మార్గం.అది నమ్మకం.ఎటువంటి ఇగోలూ లేని స్వచ్చమైన దగ్గరితనం మన మద్యన వున్నప్పుడు.. మరో భావం మనమధ్యన చేరదు. అది గెలుపు లోనైనా,ఓటమిలోనైనా.
అదే ఈ ప్రేమ గమనం.

ఉచ్చ్వాసం ఉనికిని చేరాలంటే
ఉధ్విగ్న గమనాలలో
ఊపిరి పయనమవాల్సిందే ,
శిఖరపు అంచుల ఆవిష్కరణకై..
లోతుల అంతచ్చేదన జరగాలి.
తాత్వికత తత్వంలో కంటే
ఆత్మను నమ్ముకోవాలి,
రెండుమనసుల వివాహవేధిక
నమ్మకం పునాదులతో కట్టబడుతుంది,
అందాన్ని నమ్ముకొని అక్షరాల్ని మలుచుకొంటే..
అభిమానం, అనుమానంఒకే రూపంలో ఇమిడిపోతాయి,
నమ్మకం వేళ్ళు ఆత్మలో మొలిచాయా?
దాన్నెప్పుడూ పెకిళించకు
అగ్నికీలలముందు.........
దూదిపింజతో చేసే సాహసం అది!
రోదించిన మనసుకు సమాధానం...
తెగిపడే భౌతికాలదైతే
సృష్టించిన కారకుడే ఎప్పుడో..
ఆత్మహత్య చేసుకొనేవాడు,
ప్రాణంతీయాలంటే..పావలా కత్తి చాలు,
పాశం నిన్ను కౌగిళించాలంటే..
ఎన్ని కోట్ల అణువులు కదలాలో..మీ రెండురక్తాల్లో....!


శ్రీఅరుణం,
విశాఖపట్నం.

ప్రసవ వేదం

సృష్టిలో గొప్పది అమ్మతనం .తన ప్రాణాన్నే పంచి మనకు జీవితాన్ని ప్రసాదించే ఆ ప్రసవవేదన మనకు వేదంతో సమానం.ఆ అనుభవాన్ని చుసిన కన్నులు లిఖించుకున్న కవనం ఈ ప్రసవ వేదం.


అమ్మ ఊపిరికి అడ్డం పడుతూ
అనంతానికి అర్ధం చూపెడుతూ..
త్యాగాన్ని చీల్చుకువచ్చే తుది ప్రణవనాదం..
జీవనసంగీతంలో..అత్యుత్తమరాగం,

చిన్ని పొట్టలో ఆకలి కొత్తగా పుడుతుంటే
ఆకృతీకరించిన ఆత్మచలనంలా..
ఉద్దీపిస్తున్న ఏడుపు
ఎన్ని గమకాలను తాకుతుందో?

బుడిబుడి అడుగులతో
భూమిపై పడుతున్న దర్ఫం
ఆక్రమించబోయే సాధననిఎత్తిచూపుతున్నట్లుంది.
కల్మషం అర్ధం తెలియని బోసినవ్వు..
పాదరసపు వరదలా
హృదయపు ఇరుకులలోంచీ ప్రవాహిస్తుంది,

ఎన్ని ఆవరణలు బ్రధ్ధలవుతున్నా
మరెన్ని అవతారాలు అంతరిస్తున్నామానవుడు ఫరిడవిల్లుతున్నాడంటే..
పరిమళిస్తున్న అమ్మతనంమనకందిస్తున్న రక్తబందానికే.
శ్రీఅరుణం,
విశాఖపట్నం.

దూరం !!!

ప్రాణమైన స్నేహితున్ని దూరం చేసుకున్నప్పుడు పడే వేదన ఇప్పుడు నేను అనుభవిస్తున్నదే. నా స్వంత పనుల వలన కొన్నాళ్ళు ఈ బ్లాగుకి దూరం కావలసి వస్తుంది. ప్రతిరోజూ మనసు పంచుకొనే మిత్రుడులా ఈ బ్లాగు విధానాన్ని కనుగొన్నవారికి తలను వంచి నమస్కరించాలి. ఈ 15 రోజుల దూరం బాదగా వున్నా..తర్వాత రెట్టించిన ఉత్సాహంతో మీతో కలిసే రోజు కొరకు ఎదురుచూస్తున్నాను. నవంబర్ ఐదున మరలా కలుద్దాం.

మీ శ్రీఅరుణం,
9885779207

కవన సేద్యం

యారాడ.
విశాఖ సముద్ర తీరానికి లేత యవ్వనం లాంటి ప్రకృతి ప్రసాదం ఆ ప్రాంతం.
అమాయకంగా కవ్వించే... ఆ ఏకాంతం, ఆహ్లాదం ఇక్కడే పుట్టిందా అనిపించే...కొండలు, హృదయాలను మమేకం చేసే...పచ్చదనం .....వెరసి , అదొక ఆనంద విహారం. ఒకప్పుడు ఆ యారాడలో అనుభవించిన ప్రేమానుభూతులు ఆంధ్రభూమిలో ప్రచురితమైన ఈ కవితలో నింపాను. చిత్తగించండి ఈ కవన సేద్యం కవితని.
పచ్చని పొలాల పాపిడిలో
మన ఇద్దరి అడుగుల సంగమం
ఉసిరికాయల చెట్టు దోసిళ్లలోన
పురివిప్పిన పసితనపు అస్తిత్వం
ఊటబావి నీటిపైన
నిటారున పడ్డ అరుణకిరణం
తొంగిచూస్తున్న మన ఆశలను
చటేల్మని కమ్మేస్తే
ఆ హృదయపు చేలో
మన కలల విత్తనాలు ప్రసవించిన మొగ్గలు నా కవితలు,
నీ ఙ్ఞాపకాలతో నాట్లు వేస్తుంటే..
పిల్లకాలువలా సిరా ధారా
ధరిత్రిని నూర్పిస్తూ..
ఉద్దీపించిన పంటకుప్ప అక్షరాల సేద్యం
కల్పనలకు అంట్లుకడుతుంటే
అవి కవితా పుష్పాలవుతున్నాయి,
కల్పనలనే నిజం చేసిన నీ ప్రణయపు మేరువులు
ఎన్ని అక్షర మొక్కలను నా కవన క్షేత్రంలో పండించాయే?
జిహ్వగా మారిన
కావ్యమాతే కాళిదాసు అవతారమైతే...
నా జీవాన్నే పరీవృతం చేసిన నీ
అనుభూతులు నా కవనసేద్యానికి సర్వేంద్రియాలు.

శ్రీఅరుణం.

త్వరలో నా నవల

మనం బ్రతకడానికి ఏం కావాలి?
నిజంగా బ్రతకాలంటే ఇంత కష్టపడాలా? అనిపించే మనుషులనూ చూస్తున్నాం .
అదే సమయంలో..
బ్రతకడానికి ఇంత నీచపు పనులు చేస్తేగానీ గడవదా? అనిపించే మనుషులనూ చూస్తున్నాం.
మనిషిని పంచుకున్నసంబంధం కోరుకునేది పరిమితం,అందుకే దాని అవసరం తీరిపోగానే.. ఏ భావమూ గుర్తులేనట్లు మారిపోతుంది. అదే మనసులను కోరుకున్న బంధం చాలా లోతుగా వుంటుంది. నమ్మకం అనే వేళ్ళు ప్రతీ క్షణం ఆ బంధాన్ని మరింతగా హత్తుకుంటాయి.అయితే ఇలాంటి బంధాల మెకప్పులు వేసుకుని కొన్ని నీచాలు మనుషులుగా మన మద్యనే తిరుగుతున్నాయి. వాటి పడగనీడలో అనేకహృదయాలు బలయిపోతున్నాయి. వీరి పరిస్థితి చూస్తుంటే... మనకే ప్రాణం మరిగిపోతుందే.... మరి!!! వారి జీవితం ఏమిటి? అలాంటి జీవన్మరణం సమస్య అనుభవించిన మనిషి మనసు స్రవించిన కధే... నీ అడుగులలో నా ఙ్ఞాపకాలు. విశాఖలో జరిగిన వాస్తవ సంఘటనే ఈ కధ. కన్నీటి రుచి ఇష్టమైన వాళ్ళందరూ దీనిని చదవండి. మొదట 2009 జనవరి నుండి మొదలు అనుకున్నా... ఇంకా తొందరగానే మొదలు పెట్టలని నాకే అనిపిస్తుంది.అందుకే సిద్దమవుతున్నా.
మీ.. శ్రీఅరుణం.

మైల గుండెలు

మనస్పూర్తిగా నమ్మిన ప్రేమ వంచన అని తెలిసినప్పుడు.. ఆ మనసు పడే నరకం పంచుకోలేనిది. అలాంటి నమ్మకం నన్ను వంచించిందని తెలిసిన క్షణం నాలో ప్రవహించిన వేదనా జ్వాలలని ఇలా కవితాధార కురిపించుకోవటం ద్వారా శాంతింపచేసుకున్నాను.నా లాంటి బాధ అనుభవించాల్సిన వారు అవేశంతో తెగించక ,ఈ కవిత ద్వారా శాంతన పడండి.

మైల గుండెలు

గుండెలను కప్పివుంచే చున్నీలు
మొఖం దాచుకోవడానికి పనికొస్తున్నాయి.
బొట్టు మొగుడుకీ,సింధూరం ప్రియుడికీ
పంచుతున్న దొరసానులకే
పసుపంతా వ్యర్ధమై పోతుంది.
సపరేటుగది వున్న ప్రతీ మగాడూ మొగుడే ,
పందుల్ని పక్కకు నెట్టేసి..
ఆ బురదనూ కబ్జాచేసి..దొర్లుతున్నాయి
వావీ వరసల్ని అమ్మేస్తున్న రూపాలు.
బంధాలెప్పుడో కుష్టువ్యాధిగ్రస్తమై పోయాయి.
దాపరికానికి పేరు ప్రియుడయితే..
దొరికిపోతే పేరు తమ్ముడుగా మారిపోతుంది.
వికారానికే వాంతి వచ్చే
శారీరక రుగ్మతలు మనసులను నలిపేస్తున్నాయి.
అదిగో చూడు..మృగాలు వూగుతున్నాయి మానవ రూపంలో,
రెండు అబద్దాలని కలిపి.. ప్రేమ అని నామకరణం చేసేస్తున్నాయి
ఆ మొసం ఆకారం దాల్చి, పరువుల్ని పక్కలకు అమ్మేస్తుంటే..
హృదయాలు సిగ్గుపడి ప్రాచీనతను కప్పుకుంటున్నాయి.
సెల్ ఫోన్ సంభాషణలే శీలాన్ని నిర్ణయిస్తే,
ఒక్క కంప్యూటర్ చాలు..వేశ్య సంసారి కావటానికి.

అవసరం శృతిమించితే ..
మనం పెట్టించిన కన్నీరు..మన ప్రేగులనే చింద్రం చేస్తుంది.
పక్క దులిపితే చెదిరిపోయే దుమ్ములా..
మొహం నీకు మొఖం చాటేస్తుంది.

మొత్తం మీద ..
అందరి భుజాలూ నిన్ను రాసుకొని తిరుగుతుంటాయి,
గుండెలని మాత్రం నీకంటించకుండా!

శ్రీఅరుణం ,
విశాఖపట్నం.