"నియంత్రణరేఖ"[మల్టీస్టారర్ సినిమాస్టోరి]

మొదటి పుస్తకం "అంతర్ భ్రమణం " విడుదలైంది. ప్రస్తుతం విజయవాడలో లభ్యమవుతున్న ఈ పుస్తకం మరో వారంలో రాష్ట్రంలోని ప్రముఖ పుస్తక కేంద్రాలనుండి లభ్యమవుతుంది. ఈ లోపు కావలసినవారు నాకు రాయండి.
నా రెండవ పుస్తకం "నీ అడుగులలో నా ఙ్ఞాపకాలు " ప్రేమకు సంబంధించిన కవితలతో కవితాసంపుటిగా వచ్చే నెల విడుదలౌతుంది.
ప్రస్తుతం "నియంత్రణరేఖ"LINE OF CONTROL [మల్టీస్టారర్ సినిమాస్టోరి] పేరిట ఒక యాక్షన్, ఎమోషన్ లతో నిండిన నవల రాస్తున్నాను. దానికి నా దగ్గరున్న స్టోరీ లైన్ తో ఈ రోజే తొలి సీన్ రాశాను. అది చదివినతరువాత మరిక ఆగాల్సినపని లేదనిపించింది. అందుకే ఆ పనిలో వేగంగా కదులుతున్నాను. 

శ్రీఅరుణం

9885779207

thanks to all
sriarunam

"రా వూరి"కి అంటూ సరస్వతమ్మ పిలిచిందా? ....

సాహిత్యమంటే...ఒక మెరుపుకి గమ్యం
వీక్షించటానికే భయపడే ఆ విహల్వతనీ
పాదరసపు సెలయేరుగా వర్ణించగలదది.
వాస్తవాన్ని కల్పనతో సంగమింపచేయటంతో సాహిత్యమే బ్రహ్మ
అది రబ్బరులాంటి గుండెను శిలగా చూపుతుంది
రాళ్ళకు గుండెను అతికించి పాకుడురాళ్లనూ చేయగలదు
అనుసరించిరాసేది అందరికీ అందదు
అనుభవించిందే...కలాన్ని ఖడ్గంలా మారుస్తుంది
అదేంటోగానీ ఈ దేశంలో అవార్డులకు జీవితకాలమంత ఆలస్యం
కొందరికి మోయగలిగినంత డబ్బుంటే వస్తాయి
మరికొందరికి మోయలేనంత వయసొస్తేగానీ రావటంలేదు
మొదటివారికి వాటివల్ల బ్రతుకుతెరువు లభిస్తుంది
రెండవవారివల్ల వాటికే వెలుగొస్తుంది
"ఒరేయ్ బాబూ సమాజం కోసం రాయాలనుకుంటే వాస్తవాలను చెప్పు,
నీ బాగుకోసం రాయాలనుకుంటే కల్పనలతో ముగించేయ్" అంటూ ఆయన నాకు చెప్పిన
అక్షరపుష్పాలను ఆయన పాదాలపై వుంచుతూ అంజలి ఘటిస్తున్నాను
అయ్యా. "రా వూరి"కి అంటూ సరస్వతమ్మ పిలిచిందా?
అంత త్వరగా వెళ్ళిపోయారు
మీరు ఎక్కడికి వెళ్ళినా మాకోసం చాలా సాహిత్యపు ఆస్థినే వదిలివుంచిపోయారు
కలానికీ కాలానికి పుట్టిన ఒక కవివరేణ్యా అందుకోండివే శ్రీఅరుణపు అశ్రు నివాళి. 
శ్రీఅరుణం

నా మొదటి పుస్తకం విడుదల...

నా మొదటి పుస్తకం విడుదల సందర్భంగా అందరికీ ఇదే నా హృదయపూర్వక ఆహ్వానం
మీ....
శ్రీఅరుణం

అమ్మా క్షమించు....

[ఉదయం సాక్షి పేపర్ లో సర్కారీ బడులలో మరుగుదొడ్ల పరిస్థితిపై ఒక ఫోటో చూశాను. ఇద్దరు అమ్మాయిలు తలుపు లేని మరుగుదొడ్డి బయట నిలబడి చున్నితో అడ్డుగా పట్టుకున్న ఆ దృశ్యం నన్ను కదిలించివేసింది. అదే ఈ కవితగా కన్నీరు కార్చింది.]  
 
ఎవరన్నారు ఈ దేశం మనకేం ఇవ్వలేదని?
చూడండి ఒకరి అవసరానికి ఇద్దరు సాయం చేసేంత గొప్ప
అవకాశం ఈ దేశమే నేర్పింది మనకు,
స్వాతంత్ర్యం వచ్చినప్పటినుండీ సాగదీస్తున్న ప్రణాళికలు ఇప్పటికి...
ఆరునెలల్లో వూడిపోయే తలుపుల మరుగుదొడ్లు మిగిల్చాయి మనకు.
చూశారా? ఆడపిల్లలకి చున్నీలతో ఎంత లాభముందో....
మనలాగా శిక్షణ ఇచ్చేదెవరు?
సంక్షేమం పేరిట మనం ఎంతలా బొక్కుతున్నా
ప్రజలకి ఈ సర్ధుబాట్లు బాగా అలవాటు చేయగలిగాం
అంతకంటే ఏ దేశమైనా ఏం సాధిస్తుంది? మనలా.
కావాలంటే చూడండి
వచ్చే ఎన్నికలలోనూ నోటుకీ, మద్యం బాటిళ్ళకీ మేము అమ్ముడవకపోతే.
కాకపోతే...మనమూ మనుషులమేగా...అందుకే
ఒక్కటిమాత్రం గుర్తెరగాలి
ఇప్పుడిక్కడ లోపలున్నది ఒక అమ్మాయి సిగ్గుకాదు
ప్రజాస్వామం పేరిట దేశం మోసం చేస్తున్న మన ఇంటి పరువు.  

శ్రీఅరుణం

part -7

ఓడిపోయిన క్షణాలు...
ఇది పోటీ ప్రపంచం. పుట్టిన నాటినుండే అవసరాలకు వరుసలు కట్టాల్సిన బ్రతుకులు మనవి. ఆ ఎమోషన్ లేకపోతే మనకి కూర్చునే రేషన్ కూడా మిగలదు. ఒక్కొక్కదానిలో ఒక్కొక్కరకం పోటీ వుంటుంది. దానిని తట్టుకొని నిలబడిన వారి ముందుకు వెళతారు. మరి మిగిలినవారు సంగతేంటని ప్రశ్నిస్తే??? అది కోటి డాలర్ల ప్రశ్నగా వినతికెక్కుతుంది. ఒక రకంగా ఇప్పుడు మనముందు గెలుపుకోసం జరుగుతున్న ఈ ప్రయత్నాలన్నీ అలా ఓడిపోతున్న వారికోసమే.
ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగాన్నే తీసుకుంటే... రెండువందల ఉద్యోగాలకి రెండు లక్షలమంది పోటీపడుతున్నారు. అంటే ఒక ఉద్యోగానికి నీతో పోటి పడేవారు సుమారుగా వెయ్యిమంది. ఇందులోనే నువ్వు మెరిట్ సాధించాలి, దానితో పాటూ రిజర్వేషన్ల వంటి సామాజికాంశాలనేకం నీ విజయాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంటాయి. వాటన్నిటినీదాటుకుని ఈ రోజులలో ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం మెరిట్ ద్వారా సంపాదించాలంటే ఆ కష్టం కేవలం అనుభవించినవాడికే అర్ధం అవుతుంది.అలాంటిదారిలో నేను అనేక ఓడిపోయిన క్షణాలను అనుభవించాను. ఆ క్షణాలలో మనఓటమికంటే అందరూ చేసే వెలివేసినట్లుండే చూపే నరకప్రాయం. దానినుండికూడా మనం మనసాధనని సాగించాలంటే తప్పకుండా మనదైన ఒక ప్రపంచాన్ని నిర్మించుకోవాలి. అలా నాలోని ఆ భావాలని తరువాత వచ్చేవారికి ముందుగానే అందించాలని రచనని మొదలుపెట్టాను. అదే "అంతర్ భ్రమణం" పుస్తకం.
చాలామంది తాము సాధించిన విజయాన్ని ఎలా సాధించామన్నది చెప్పటమే ప్రధాన సూత్రంగా వ్యక్తిత్వ వికాసపు పుస్తకాలను రాశారు. కానీ నేను అలాంటి పుస్తకాన్ని నా ఓటమినుండే మొదలుపెట్టి విజయం అందుకున్నప్పుడు ముగించాను. అందుకే ఆ పుస్తకం రాయటానికి 4సంవత్సరాల కాలం పట్టింది.
ఈ పుస్తకాన్ని రాయటం ప్రారంభించినప్పుడు మనసులో వున్నది పై భావనొక్కటే. కానీ దీనికొరకు తవ్వుతున్న గతం, ఇతరుల జీవితాలూ, భావావేశాలూ, తర్కం.. ఇవన్నీ నాలో నన్నే విమర్శించాయి. ముందు నన్ను నేను మార్చుకోవలసింది చాలావుందని దీన్ని రాస్తున్నప్పుడు నాకు అర్ధమైంది. ఒకరకంగా అది నాకు మొదటి గెలుపు. అలా కొనసాగించిన ఈ రచన పూర్తి అయ్యేనాటికి…. నాకు ఓటమి నుండి తప్పించుకోవాలన్న అభధ్రతాభావం కంటే, విజయాన్ని అందుకోవాలన్న వాంచకంటే,
“విజయంపైనే గెలిచితీరటం జీవితపు సహజగుణం అని తెలిసిపోయింది".
ఒక గొప్ప విజయం మనిషి చేసిన తప్పుల్ని మర్చిపొయేలా చేస్తుంది. ఒక అపజయం అదే మనిషిలో లేని లోపాల్ని కూడా వెతికి తెచ్చి మరీ కృంగదీస్తుంది. ఎందువల్ల జరుగుతుందిలా? మన ఆశయాన్ని నిర్ణయించుకున్నప్పుడే.. దానికి పుల్ స్టాప్ కూడా పెట్టేసుకుంటున్నాం మరి. బ్రతికేది వందేళ్ళే అని తెలిసినా, అందులోనూ సాధారణ జీవితకాలం అరవై నుండి డెబ్బై మధ్యలోనే అని రుజువవుతున్నా, ఇంకా ఇంకా బ్రతుకీడ్చాలని ప్రాణంపై తీపి పెంచేసుకుంటున్న మనం.. మరి.. ఆ కాలమంతా ఎదుగుతూ వుండటం కూడా అంతే అవసరమని ఎందుకు భావించలేకపోతున్నాం?
అదే. ఆ అన్ బ్యాలెన్సింగ్ థాటే..మనల్ని ఓటమి దగ్గర ఓడిపోయేలా చేస్తుందని గ్రహించండి ముందుగా.
అప్పుడు జయానికీ, అపజయానికీ మధ్యనున్న తేడా పెద్దవిషయంలా మనల్ని భయపెట్టదు. ఓటమి అనుభవంగా మారుతుంది. విజయం అలవాటవుతుంది. సాగుతూవుండే జీవితగమనం మనల్ని మరింతగా ఎదిగేందుకు నిరంతరం అధ్బుతాలను చేయిస్తూనే వుంటుంది.
"అదే విజయాన్ని గెలుచుకోవటమంటే"
ఇక్కడ విజయమంటే.. నువ్వు బ్రతికీతేరాలనుకుంటున్న కాలమంతా సంపూర్ణంగా గెలుచుకొనే అలవాటుని సొంతం చేసుకోవటమే.
విజయవాడ విక్టరీ పబ్లికేషన్స్ వారు ప్రచురించిన ఆ పుస్తకం నాకు రచయితగా మంచిపేరు సంపాదించిపెట్టింది. అంతకంటే ఎక్కువగా ఆ పుస్తకం చదివిన కొందరు తమ జీవితపు విలువను తెలుసుకోగలిగామని నాతో చెప్పటం నాకు మరింత శక్తినిచ్చింది.
దానికి చెందిన ఫొటోలనే ఇక్కడ పెడుతున్నాను.
మరోపుస్తకం గురించి ఇక్కడే  తరువాత కలుద్దాం.
మీ
శ్రీఅరుణం
9885779207
విశాఖపట్నం

కలకి సాకారం

మహాభారత ఉద్యమం అనేది నాకు ఒకరాత్రి వచ్చిన కలకి సాకారం. ఆ కల నాకు అందమైన భారతదేశాన్ని వీక్షింపచేసింది. కానీ మెలకువలో వెతుకుతున్ననాకు నాదేశం అలాలేదన్న వాస్తవం కనిపిస్తుంది. నా దేశసౌభాగ్యాన్ని నిజంచేయాలంటే నేనేం చేయాలన్న ఆశ నాలో పుట్టిన క్షణం ఒకటి అర్ధమయ్యేలా చేసింది. మనదేశం బాగుపడాలంటే మనమేం గొప్పగొప్పపనులు చేయనక్కరలేదు, రాజ్యాంబద్ధంగా మనం ఏర్పరుచుకున్న వ్యవస్థ మనతోడే వుంది. మనం చేయాల్సిందల్లా...ఎవరిపనినివారు చిత్తశుద్దితో, నిజాయితీతో, నైతికతతో నిర్వర్తిస్తే చాలనిపించింది. అందుకే ఒక కవిగా అప్పటికి నాలోవున్న కొన్ని సంకుచితత్వాలనూ పక్కనపెట్టి "భారతీయత"ధరించి నావంతు కృషితో రచన చేయాలనుకున్నాను. అలా ప్రారంభించినదే ఈ మహా భారత ఉద్యమం. దీనిని ప్రారంబించినప్పుడు నాకు సరిపడినంత విషయం చేతిలో లేదు. కాకపోతే ఎంతోచెప్పాలన్న తపన మాత్రం వుంది. దానితోటే రాయటం మొదలుపెట్టాను. అయితే దీనిని చదివే పాఠకుల సంఖ్యమాత్రం ప్రతీసారీ పెరగటం గమనించాను.మొదటి భాగం ఎనభైమంది చదవగా ఎనిమిదవభాగాన్ని సుమారుగా రెండువందల నలబైమంది చదివారు. మొత్తంగ ఎనీదిభాగాలనూ 1874మంది చదివారు. అది నాకు ఒక గొప్ప ఉత్సాహన్ని ఇస్తుంది. దానితోపాటు చాలామంది తమ అభిప్రాయాలను పంపుతూ...దీనిని మరింత సమగ్రంగా రాయాలనీ, పుస్తకరూపంలో మరింత తొందరగా అందించాలని కోరటం జరుగుతుంది. అదే అభిప్రాయాన్ని ఒక ప్రముఖ పబ్లిషింగ్ వారు కూడా పంపటం జరిగింది.వారందరికీ మనస్ఫూర్తిగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. వీటన్నిటి దృష్ట్యా ప్రస్తుతానికి నా బ్లాగ్లో దీనిని ఆపేస్తూ సాధ్యమైనంత త్వరగా పుస్తకరూపంలో మార్కెట్లోకి తేవటానికి కృషి మొదలుపెట్టాను. సంక్రాంతికి ఈ పుస్తకం మార్కెట్లో లభ్యం అవుతుంది. ఇక ఎప్పటిలాగే నా ఈ బ్లాగ్ లో కవితలతో, అభిప్రాయాలతో అలరించే ప్రయత్నం చేస్తాను
మీ..
శ్రీ అరుణం
విశాఖ పట్నం
   

కుక్కల భాగోతం....

గజ్జికుక్కకి రత్నసిoహాసనం దొరికింది
గబ్బుకొడుతున్న దాని దురద తీర్చుకోవటానికీ
ఆ రత్నకంబళికి కుళ్ళురుద్దటం మొదలెట్టింది.
ఆ కుళ్ళూ, గజ్జీ కలిసి కారుతున్న రక్తంలోంచి
ఊడిపడుతున్న సి0హాసనపురత్నాలను ఏరుకుందామని
మరికొన్ని కుక్కలు దానిచుట్టూచేరి భజన మొదలుపెట్టాయి.
ఆ కుక్కలభాగోతానికి అర్ధ తెలియని ప్రజలు...
శాంతియుతంగానే తమ ఆశల్ని వెలిబుచ్చుతూ కాలంగడిపారు,
కానీ..అవి కుక్కలుకాదా! అందుకే ఆ శాంతియుతగమనాన్ని చేతకానితనమనుకున్నాయి.
వాటికి మొరగటమే వచ్చు పాపం
అందుకే...తముచూపిన నిశబ్దానికి వెనుకన దాచుకున్న
శబ్దం విశ్వరూపాన్ని ప్రజలిప్పుడు చూపెడుతుంటే,
హద్దులుదాటుకొని
సరిహద్దులు చీల్చుకుని
సామ్రాజ్యపు రాజధానిలో తలదాచుకున్నాయి.
అన్నంపెట్టిన యజమాని ఇంటనే అశుద్దాన్ని బోర్లించిన వాటికిప్పుడు
ఆ గజ్జికుక్కేదారయ్యింది.
దానిపంచన తలవంచి సంఘానికి అంటరానిబ్రతుకు బ్రతుకుతున్నాయి.
నిజమే. పాపం పండితే... పరమాత్మా రక్షించలేడు ఏ జాతినైనా.
శ్రీఅరుణం
విశాఖపట్నం
{ఇక్కడ సందర్భానుసారంగానే భాగోతం అనే మాటను వాడాను తప్ప, భాగోతం ప్రదర్శించే వారిని కించపరచాలనికాదు. గమనించంచగలరు] 






 


 

"ప్రజాస్వామ్య పరిరక్షణ ఉద్యమం"[మహాభారత ఉధ్యమం part 8]

ఎంతో కష్టపడి సాధించుకున్న ప్రజాస్వామ్యం చచ్చిపోయింది.
సమైఖ్యాంద్రకోసమో...
విభజనాంద్ర కోసమోకాదు...
దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహించే కేంద్రప్రభుత్వం ఒక కీలకమైన పనిని పాలనాదక్షతతో కాక "దొంగబుద్ది"తో చేస్తుండటంవల్ల మాత్రమే అది జరుగుతుందిప్పుడు.
మనలో నీతి వుంటే...నిజాన్ని నిర్భయంగా చెప్పే ప్రయత్నం చేస్తాం.
మనలో సిగ్గూశరం వుంటే నిర్భయంగా నడిచే దారిని అనుసరిస్తాం.
అవిరెండూ మనలో లేనప్పుడే మనం చేసే పని దొడ్డిదారిలో నడుస్తుంది. ఇప్పుడు ఆ పని చేస్తున్నది ఎవరో??? అందరికీ అర్ధమయ్యింది. ఈ దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న వ్యవస్థ ప్రజలకి నేర్పుతున్న పాఠం ఇదే? 
భారతీయులారా...దయచేసి వీరు చెబుతున్న ఈ పాఠాన్ని నేర్చుకోకండి.
అమ్మకీ, అమ్మాయికీ
సమాజానికీ, సంతర్పణకీ
మానానికీ, వ్యభిచారానికీ తేడా తెలుసుకోకుండానే మిగిలిపోతాం.
ప్రజాస్వామ్యం అంటే..ప్రజలస్వామ్యమా? ప్రభుత్వస్వామ్యమా?
మద్యానికీ, డబ్బులకీ, అవసరాలకీ మభ్యపడుతున్న ప్రజలను శాశ్వతంగా మోసం చేసే సరికొత్త పధకానికి ఇప్పుడు తెరతీశారు జాగ్రత్త!!!
సరిగ్గా ఇప్పుడు అదే జరుగుతుంది. తెలుగువారికి దిక్కూమొక్కూ లేకుండాపోయిన ఢిల్లి లోనే కాలుమీదకాలువేసుకొని కూర్చొని, లోక్ సభలో ఒక ప్రాంతీయపార్టీనే ప్రతిపక్షంలో కూర్చొబెట్టగలిగి, ప్రస్తుతం దేశాన్ని పాలిస్తున్న ప్రభుత్వానికే అస్థిత్వపు భిక్షవేసిన  తెలుగువారినే ఇంతగా దిగజారుస్తున్న వీరి ముందు మనం ఓడిపోవాల్సిందేనా? అధికారం ఎలాగైనారావొచ్చు. కానీ ఆత్మగౌరవం ఒకసారి చచ్చిపోతే ఇక మనిషికీ మృగానికీ తేడావుండదు. దానికోసమేగా శివాజీ తనకిచ్చిన సామంత అధికారాన్ని కూడా కాదని ఛత్రపతి కాగలిగాడు. దానికోసమేగా కాకతీయ ప్రతాపుడు నర్మదానదీ తీరంలో ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. దానికోసమేగా అల్లూరి సీతారామరాజు ప్రాణాలు వదిలేశాడు.
ఇప్పుడు మన రాష్ట్ర విషయమే తీసుకోండి. తెలంగాణావారి ఆకాంక్షను తప్పుపట్టాల్సిన పని లేదు. వారికి జరిగిన అన్యాయనికి ప్రతిఘటిస్తూ ఉద్యమంచేసి సాధించుకోవటం వారి హక్కు. అదే సమయంలో సమైఖ్యాంద్ర ఉధ్యమం ద్వారా కష్టాలు పడుతున్న ప్రజలను కనీసం ఒక కేంద్ర నాయకుడిని పంపించయినా అనునయించటమో  లేక సమస్యను పారదర్శకంగా పరిష్కరిస్తామన్న నమ్మకం కలిగించే విధంగా ప్రయత్నించటమో... ఈ ప్రజలద్వారా ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పరుచుకున్న వారికి లేదంటే ప్రజలను వారు ఎంత పిచ్చివాళ్ళుగా భావిస్తున్నారో గ్రహించండి. ఇది ఒక ప్రాంతానికి ఆనందాన్నీ, ఒక ప్రాంతానికి బాధకలించవొచ్చు కానీ బారతీయతకీ, ప్రజాస్వామ్యానికీ పెద్ద గొడ్డలిపెట్టు.
గాంధీజీకీ ముందూ తరువాతా అనేకమంది స్వాతంత్రోద్యమకారులున్నారు. కానీ ఆయననే దేశం ఎందుకు మహాత్ముడిగా నిలుపుకుందంటే "ఆయన ప్రజలతో,ప్రజలకోసం, ప్రజలచేత నడిపించబడ్డారు". అదే ప్రజాస్వామ్యమంటే. ప్రజలు ఏమికోరుకుంటున్నారో గ్రహించటంలో అమ్మలావుండే నాయకత్వం కావాలి దానికి.  కానీ ప్రస్తుతం మన నాయకత్వం ప్రజలపాలిట రాబంధులా మారింది.  ప్రజలు "చచ్చిపోతున్నాం" అంటూ మొరపెట్టుకుంటే... దానికి ఈ ప్రభుత్వం దగ్గర రెండు ఆప్షన్లున్నాయి.
ఒకటి... మీరు చస్తే మీ కళేబరాల్ని చీల్చుకుతినేందుకు మేం సిద్ధం గా వున్నాం అనేది.
రెండవది...చావండి ఎలా చస్తారో చూస్తాం అనే చేతకాని నిశ్శంబ్దంతో రెచ్చగొట్టే మారణాయుధం.
వీరికి ఏదీ అవసరం లేదు.
ప్రజాస్వామ్యం
హక్కులూ
బాధ్యతలూ
ఆఖరికి ప్రజలుకూడా
స్వార్ధపులెక్కలకి అమ్ముడుపోయిన కొందరు అధికారపు మృగాలు మనమద్యలో తారాట్లాడుతున్నారు. వారిదృష్టిలో ప్రజలంటే పిచ్చివారు. గొర్రెలమందలాంటివారు. వారు పాటిస్తున్న అహింసావాదం తమ పవర్ మీద భయంతో అనుకుంటున్నారుకానీ... రాజ్యాంగానికి వారిస్తున్న గౌరవం అని మర్చిపోతున్నారు.
అందుకే మన రాజ్యాంగానికీ ప్రజాస్వామ్యానికీ భంగం వాటిల్లుతున్న ప్రస్తుత  పరిస్థితులను శుద్దిచేసే ఉద్యమంకావలిప్పుడు. మన ఓట్లద్వారా నిలబడిన ప్రభుత్వం తన సొంతింటి పేకాట కోసం మనల్ని జోకర్లుగా మారుస్తుంటే అలాంతివారికి మన వేయబోయే ఓటు మన అమ్మని అమ్ముకునే నీచం అని నమ్మండి. ఒక రాజకీయ పరిణితితో, దేశభక్తితో, రాజ్యాంగ స్ఫూర్తితో నిర్ణయాలు తీసుకుంటే అవి పాలనలో ప్రజలలో మమేకం అయిపోతుంటాయి. కానీ ఇప్పుడు ప్రజల్నీ రాజ్యాంగాన్నీ అవమానిచే కొందరు దద్దమ్మలు దేశాన్ని స్మశానంగా మారుస్తుంటే "నా సమాధి నాకుందిగా"అని మురిసిపొతూ కూర్చుందామా?
ఉద్దేశ్యాల్ని... చర్చించాలి
ఉద్యమాన్ని...పరిష్కరించాలి
తీవ్రవాదాన్ని..అణచివేయాలి.
మన కేంద్రప్రభుత్వానికి ఇవి మూడుపట్టినట్లు లేవు. అన్నిటికీ చెవిటివాడిలా నటించటం, ఆనక తన ఆకలిని తీర్చుకోవటానికి దొంగలా హడావుడీ పడటం. ఇదే వారి రాజకీయం. ఆదారిలోన్నీసాగుతున్నాయి.
ఉగ్రవాదులను ఉరితీయటానికీ అదేదారి.
నల్లడబ్బుని వెలికితీయటానికీ అదేదారి.
సకలజనులసమ్మెకు ఆపించటానికీ అదేదారి.
సమైక్యాంద్ర ఉద్యమాన్ని అనునయించటానికీ అదేదారి.
ఇప్పుడు తీసుకుంటున్న నిర్ణయం ఎలాంటిదన్న నిజంకాకుండా , ఇలా ఎందుకు తీసుకుంటున్నారన్నదే నా ప్రశ్న?
అందుకే ఈ ప్రశ్నలడుతున్నాను.
1] ఇలా దొంగలా ప్రవర్తిస్తూ ఇరుప్రాంతాలప్రజలతో ఆడుకోవటం దేనికీ. మీరు చేసే పని మంచిదైనప్పుడు ఈ అయోమయం దేనికీ?
2] దేశం అంటే ప్రజలే అయినప్పుడు... మరి ఆ ప్రజలకు ప్రతినిధులుగా "రెండువైపులవారినీ ఒకే తాటిమీదకు తెచ్చి సమస్యను పరిష్కరించే సమర్ధత మాకులేదని మీరు ఒప్పుకుంటున్నట్లేనా"?
4] అలాంటి అసమర్ధులకు ఇంకా ఈ అధికారం ఎలా వుంటుంది? అలాంటి అసమర్ధపు నాయకులుచేసే మార్పులకు ప్రజలెందుకు తలవంచాలి?
ఇన్నిలొసుగులతో సాగుతున్న చర్యలేవైనా మన ప్రజాస్వామ్యనికే ప్రమాదకరం. అందుకే మన సమైఖ్యాంద్ర ఉద్యమం ఇప్పుడు "ప్రజాస్వామ్య పరిరక్షణ ఉద్యమం"గా మారాలి. దానిని విజయవంతం చేసుకున్న తరువాత స్వఛ్చమైన హృదయాలతో కలిసుండటమో, విడిపోవటమో చేద్దాం. ఇప్పుడున్న వాతావరణంలోనైతే ఈ పద్దతి ఒక దిక్కుమాలిన రాజకీయపు అధ్యాయాన్ని దేశానికి అందించితీరుతుంది ఖచ్చితంగా.
 
శ్రీఅరుణం
విశాఖపట్నం


 
 


 

మహాభారత ఉధ్యమం part7

ఆ సిద్ధాంతం ఎప్పుడు మొదలైoదో...అప్పుడే మహాభారత ఉద్యమానికి మనిషిలో అంకురార్పణ జరిగింది. ఆ మహాభారత సంగ్రామంలో పాండవులు,కౌరవులే రెండు పరస్ఫర అస్థిత్వాలు. కానీ ఈ మహాభారత ఉద్యమంలో ఎన్నో అస్థిత్వాలు మనిషిలోని స్వార్ధానికీ ఆవేశానికీ అవసరానికీ హేతువులుగా పుట్టుకొస్తున్నాయి.

ఒకవైపు మతం...మరోవైపు చాందసం

ఒకవైపు అభివృద్ధి...మరోవైపు వెనకబాటుతనం

ఒకవైపు కులం...మరోవైపు అణచివేత

ఒకవైపు పేదరికం...మరోవైపు అవినీతి

ఒకవైపు భాష...మరోవైపు ఆవేశం. 
ఇలాంటి వాటితో తాత్కాలిక యుద్దానికి తెరతీయటం,  దానికోసం మిఠాయిలు పంచే చలివేంద్రాలను దోసిళ్ళలో పోయటం... ప్రస్తుతం జరుగుతున్నదదే.  అందువల్లేనేమో ఇప్పుడు ఏఉద్యమానికీ ఒక నిర్ధిష్టమైన దిశా, కారణం, సిద్ధాంతం, ఫలితం...,లేకుండాపోయాయి. వాటిన్నిటికి మార్గనిర్దేశం చేయాల్సిన రాజ్యాంగం సవరణల పోట్లతో దారుణంగా మోసపోతుంది.  చివరికి ఈ వ్యవస్థ రాజకీయం - అధికారం అనే రెండు పాత్రలతో నడిచే నాటకానికి ప్రదర్శనశాలగా మిగిలిపోయింది. అలా వదిలేద్దామా? లేక... మన భవిష్యతుకోసం, మన తరువాత తరాల మార్గం కోసం మరోసారి మనల్ని మనం సమీక్షించుకుందామా?
 ప్రస్తుతం నేను ఈ రచన ద్వారా చేస్తున్నదదే.

ఎన్ని విధానాలు వచ్చినా

ఎన్ని యుగాలు మారినా

ఎన్ని ప్రవచనాలకు తలవూపినా... "ప్రతీ మనిషీ ఎప్పటికీ ఒక ప్రత్యేక శక్తే" అన్న అంబేద్కర్ గారి మాటలు మన భారతావనికి అక్షరసత్యాలు. ఆ ప్రత్యేకత అతనిలో వుండబట్టే ఎన్ని దాటుకొని వచ్చినా ఎప్పుడూ మార్పుకోసం సాగుతూనేవున్నాడు. అత్యంత గొప్ప నాగరికత ముంగిట్లో నిలిచామనుకుంటున్న ఇప్పటి మనిషి, నిజానికి ఒక రోబోట్ లా మారిపోయానని తెలుసుకోలేకున్నాడు. అదే మన ధౌర్భాగ్యం. దేశం ఇప్పుడు బ్లాక్ బోర్డ్ లా తయారయ్యింది. ఎవడికి కావలసినదానికోసం వాడి అవకాశాన్నిబట్టీ ఒక వాదమో... సిద్ధాంతమో... ఉద్యమమో... పుట్టిస్తున్నాడు. దానికి ఆ బ్లాక్ బోర్డే ఒక మార్గం. దానిపై తనకు కావలసినదానికొరకు 
ఎందరు?  
ఎలా?  
సమకూరుతారో లెక్కలుకడతాడు..వాడి లెక్కలు తేలేసరికే,  పాత లెక్కలమూటలు దాచుకున్న బ్రోకర్లు చుట్టూ చేరుతుంటారు. అలా చేరిన ముఠా అంతాకలిసి దేశ ప్రజల సంఖ్యకీ తమకీ కావలసిన అవసరానికీ మద్యన ఎలా చిచ్చు రగులుతుందో నిర్ణయించుకుని, దానికి చరిత్రను మేకప్ గా వేసి రంగంలోకి దిగుతున్నారు. అంతే అశోకుడినీ,అక్బర్ నీ,మహాత్ముడినీ ఆఖరికి తాము నిర్మించుకున్న రాజ్యాంగాన్నే నమ్మని మనమంతా... ఆ చరిత్రని పట్టుకొని చేతబడిచేసినట్లు ఉద్యమాలకి బయలుదేరుతున్నాం. ఇలా బయలుదేరినవారిలో...

పనులు మానుకున్నవారున్నారు

ప్రాణాలు అర్పిస్తున్నవారున్నారు

నిజానికీ వాస్తవానికీ మద్యన తేడాని గుర్తెరగని వారున్నారు.

ఒక్క క్షణం ఆగండి. ఆలోచించండి, నిజానికీ వాస్తవానికీ మద్యనున్న తేడా.

నిజం...ఉన్నదాన్ని గురించి తెలుపుతుంది.

వాస్తవం...జరుగుతున్నదాన్ని గురించి తెలుపుతుంది.

ఈ రెండింటి మద్యనున్న ఆ సున్నితమైన పొరను చూడలేని కళ్ళు నిజమైన అభివృద్ధిని ఎప్పటికీ చూడలేవు. అలాంటి చీకటియుగంలో వుంటూ ఎప్పుడో అభివృద్ధీ సాధిస్తామని శతాబ్దాలు వేచివుండే జఢత్వం నుండి బయటకి వద్దాం. ఆ నమ్మకం కోసం మన ముందు మరాలి. అందుకోసమే మహభారత ఉద్యమాన్ని అన్నికోణాలనుండి సమీక్షించుకోవాలి.  దానికి నిజమైన ఆధారం మన రాజ్యాంగమే. దానినుండే నేను నా తరువాత ఉద్యమకోణాన్ని రచించబోతున్నాను.

శ్రీఅరుణం.

మీ అభిప్రాయాలను పంపండి.

sssvas123in@rediffmail.com

no : 9885779207

facebook - sriarunam rao

నా కవితల కోసం sarithasrinivasam.blogspot.com చూడండి.

మహాభారత ఉధ్యమం Part 6

"డిస్కవరీ ఆఫ్ ఇండియా" నెహ్రూగారి ఈ పుస్తకం చదివినప్పటినుండీ నా మదిలో సుడులు తిరుగుతున్నవి రెండు విషయాలు.
ఒకటి భారతదేశం,
రెండు భిన్నత్వంలో ఏకత్వం.
ఇప్పటికీ ఆ మాటను మనం ఉపయోగించుకుంటున్నట్లుగా మరెవరూ ఉపయోగించుకోలేరేమో. నిజానికి రెండు చిన్నపదాల మద్యన వాక్యంపేరిట వేసిన అత్యున్నతబంధం అది. కానీ ఇప్పటికీ అవి మనకు వేర్వేరు పదాలుగానే కనిపిస్తున్నాయి. ఎప్పటికీ వాటిని వాక్యంగా మనం నమ్మమేమో అనిపించేలా దేశం నిత్యం ఉద్యమాలతో రగులుతూనే వుంది. అడపాదడపా ఏకత్వం అనేది ఎప్పుడైనా వినిపిస్తుందంటే...అది
విదేశీ దాడులప్పుడో..
దేశపు క్రీడా టీం కప్పు గెలిచినప్పుడో...
ఎన్నికలలో అందరిఓట్లూ సాధించాల్సివచ్చినప్పుడో...
ఇలాంటప్పుడే ప్రత్యేక పాత్ర పోషిష్తుందది. ఆ నాటకం అయిపోగానే చెరిపేసే మేకప్ లా మళ్ళీ ఏ పాతపెట్టెలోనో దాచేస్తాం. బ్రతుకంతా భిన్నత్వాన్నే పట్టుకొని వ్రేలాడి, ఓడిపోతున్నప్పుడో పరిస్థితులు అనుకూలించనప్పుడో మరేదైనా లాభం వస్తుందనుకున్నప్పుడో "అందరం"అంటూ మన ప్రయోజనం కోసం ప్రయోగాలు చేస్తున్నాం.
దీనంతటికీ కారణం ఏమిటి? గుండెలమీద చెయ్యివేసుకొని ఆత్మని ప్రశ్నించుదాం రండి. మస్తిష్కం నుండి హృదయానికీ, హృదయం నుండి బుద్దికీ, బుద్దినుండి వాస్తవానికీ వచ్చి మన ప్రశ్నకి సమాధానం చూడండి...అక్కడ...కొన్నికోట్ల మంది సమూహం కనిపిస్తుంది.
ప్రజలు..
ప్రజలు..
ప్రజలు...
ఖచ్చితంగా వీటికి కారణం ప్రజలే. తెల్లవాని వ్యాపారం ఆర్ధికపరమైన దోపిడీకోసమే అయితే..., దేశవారసత్వపు సంపదలమైన మనం చేస్తున్న వ్యాపారం అన్నివిధాలా వ్యవస్థని మానభంగం చేయటంలేదూ? ఏం? అశోకుడూ
అక్బర్
మహాత్ముడూ
రాజ్యాంగం... ఎందరుచెప్పినా వినని ఈ ప్రజలు ఈనాటి ధారుణాలకి ఎవరిని నిందిస్తారు? రాజకీయాలనా సరే. ఎక్కడ నుంచి వచ్చాయవి? ఎవరివల్ల పాతుకుపోతున్నాయవి? సంధించండి మీ మనసాక్షిమీదకు ఈ శరాల్ని
అక్కడ మీకు మీరే కనిపిస్తారు...
రాజకీయవాదం ఏమన్నా దేశం కన్న కొత్తజాతా?... కాదే. మొదట దేశానికి స్వాతంత్ర్యం సాధించిన నాయకులే రాజకీయవేత్తలయ్యారు. రాజకీయాపు పరిధిని పెంచుకోవటం మొదలయ్యాక వారిలో రాజకీయమే సొంతవాదమై ఊడలువేయటం మొదలుపెట్టింది. ఆ మహావృక్షాన్ని మనిషి తాకకుండా వుండేందుకు దేశాన్నీ రాజ్యాంగాన్నీ వదిలేసి పార్టీ అనే నుసుగును కప్పుకోవటం ప్రారంభించిన వారికి... ఇక పార్టీ మనుగడే ప్రపంచం అయిపోయింది. ఆ పార్టిని నిలుపుకోవాలంటే పదవికావాలి, ప్రభుత్వం తమదవ్వాలి. వీటిని సాధించుకునే అధికారమే వారికున్న ఒకేఒక్క బ్రతుకుతెరువయ్యింది. అలా తాను దేశం కోసం కాక, దేశాన్ని తమకోసం వాడుకోవటం మొదలైంది. ఇదంతా జరగటానికి వారేమన్న తపస్సులు చేశారా? లేదే. అందుకు వారికున్న ఆయుధం ప్రజలే. ఆ ప్రజలు తమకోసం తాము తయారుచేసుకొని అమలుచేసుకుంటున్నామని నమ్ముకున్న రాజ్యాంగాన్ని అడ్డుగా వుంచుకొని ఎన్నికల క్రీడని మొదలుపెట్టారు.
ఆ ఎన్నికల క్రీడ ఎలా వుందో sep28thన చూద్దాం
శ్రీఅరుణం
మీ అభిప్రాయాలను పంపండి.
sssvas123in@rediffmail.com
no : 9885779207
facebook - sriarunam rao
నా కవితల కోసం sarithasrinivasam.blogspot.com చూడండి.

మహాభారత ఉధ్యమం Part5

స్వాతంత్ర్యవేడుకలు ముగిశాయి.  ప్రజలు తమ బ్రతుకుతెరువు కోసం ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టారు. ఇప్పుడు వారందరికీ ప్రాతినిద్యం వహిస్తున్న దేశం ముందు అతి పెద్దబాద్యత నిలబడివుంది. దేశ పరిపాలనకీ,వ్యవస్థని పునర్నిర్మించుకోవటానికీ కావలసిన ఒక స్పష్టమైన విధానాన్ని తయారుచేసుకోవాల్సిన కార్యక్రమం అది.

అది భారతరాజ్యాంగ నిర్మాణం.

ఆ దిశగా భారత రాజ్యాంగాన్ని తయారుచేసే ముసాయిదా నిర్మాణానికి డాక్టర్ అంబేద్కర్ గారి నాయకత్వంలో కమిటీ ఏర్పడింది.

అప్పుడే యం.ఎ.పస్ట్ క్లాస్  రిజల్ట్స్ తో ఇంటికొచ్చిన నాకు "రాజ్యాంగం అంటే ఏమిటన్నయ్యా?"అని అడుగుతూ నిలబడిన పక్కింటి తమ్ముడి ప్రశ్న చాలా బరువుగా తగిలింది. 385 ఆర్టికల్సూ కంఠత పట్టిన నాకు ఆ ప్రశ్నకి జవాబు చెప్పడానికి కొంత సమయం పట్టడానికి కారణం రెండు అంశాలు. ఒకటి రాజ్యాంగం గురించి వాడి స్థాయికి తగినట్లుగా చెప్పాలన్న ఆకాంక్ష. రెండు నేను చదివిన ఆ రాజ్యాంగానికీ...ప్రస్తుతం దేశం రాజ్యాంగాన్ని వుపయోగిస్తున్న తీరుకీ మద్యనున్న తేడా. సుధీర్ఘ, ధృఢ, అధృఢ, లిఖితపూర్వక వంటి అనేక లక్షణాల సమ్మిళితమైన దేశపు అత్యున్నత రూపాన్ని గురించి చిన్నమాటలో చెప్పి ఒక భావితరపు వారసుడిని పంపించాలని నాకనిపించలేదు. అలాగని వాడి స్థాయికి సరిపడేలా చెప్పటం కూడా నాకూ నాకు అంత తొరగా సాధ్యపడలేదు. ఇలా ఎందుకంటే ?భారత రాజ్యాంగం నాకిష్టమైన పుస్తకాలలో అత్యంత ప్రాణప్రదమైనది.రవిగాంచని చోటునూ కవి గాంచగలడన్నట్లు...తమ అపూర్వమైన వీక్షణశక్తితో విచక్షణమైన ఒక విధానాన్ని దేశానికి అందించడానికై "అన్నింటినీ"ఒక గ్రంధంగా కూర్చడమంత అద్భుతం వేరొకటి వుంటుందా?.అదే మన రాజ్యాంగం.

ఈ దేశం ఎలా ఏర్పడింది...?

ఎలా రూపుదిద్దుకుంది...?

గతమేంటి?

వర్తమానం ఎలా సాగాల్సివుంది?

భవిష్యత్తుకు ఏం అందించాలి?

వంటి అనేక విస్తారమైన విఙ్ఞానానికి ఒకే రూపం కలిగిస్తే అది మన రాజ్యాంగం.

రాజులు పోయారు. రాజ్యాలకు అవశేషాలుగా మిగిలిన సంస్థానాలూ కలిపేశాం. దేశంలో రాష్ట్రాలూ, ప్రాంతాలూ, కేంద్రపాలితాలూ అంటూ రకరకాల మార్పులు చోటుచేసుకుంటున్నాయి.

భౌగోళికంగా

వ్యవస్థాపరంగా

పాలనాపరంగా

ప్రాంతాలపరంగా

మతాలు కులాలపరంగా

జాతులపరంగా

ఇలా రకరకాల విషయాలపరంగా, విభిన్నతలకు పుట్టినిల్లు అనబడేలా ఉన్న దేశం మొత్తం "ఒకేచోట" తమనితాము నమ్ముకోగలిగేలా ఒక పుస్తకం రాయగలగాలంటే ఎంత అసాధ్యం...

లక్షలమందిని తన కరవాలానికి బలిచేసి, సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకోగలిగిన అశోకసామ్రాట్ సాధించలేని సమగ్రతని...ఒక పుస్తకం ద్వారా సాధించాలి.

అఖండ భారతంలో మతలకు ఆలవాలమైన ప్రజలందరినుండీ జాతీయసార్వభౌముడనిపించుకోగలిగిన అక్బర్ చక్రవర్తికి సమాధానం దొరకని లౌకికత్వాన్ని...ఒక పుస్తకం సాధించాలి.

స్వచ్చమైన హృదయంతో కోట్లమందితో పూజలందుకున్న బాపూజీనే కలవరపరచిన ప్రజల మద్యనున్న మానసిక లోతులకు పరిష్కారం...ఒక పుస్తకం కనిపెట్టాలి.

ప్రాచీన,మద్య,ఆధునిక యుగాలలో ఒక భ్రమలా మిగిలిపోయిన భావాలన్నిటికీ అందమైన ఒకే భవనాన్ని ఒక పుస్తకం సాధించగలుగుతుందా?...అదే మొదట్లో నా అనుమానం. చరిత్ర విధ్యార్ధిగా భారత రాజ్యాంగానికి ముందున్న పరిస్థితులన్నీ చదివితెలుసుకున్న నాకు రాజ్యాంగపు రచనకు ముందున్న అవశ్యకాలేమిటో???తెలియటం వల్ల ఇదంతా మదిలో మెదులుతూ వుండేది.

అలాంటి అనేక సందేహాలకు సమాధానం గా మన రాజ్యాంగాన్ని చదువుతూవుంటే...దానిలోని

అత్యున్నతమైన మేధస్సు,

భవిష్యత్ వీక్షణ,

నిస్వార్ధపు ఆలోచనాశైలీ,

దేశ భక్తీ,

సమానత్వపు ధోరణీ ఇవన్నీ నాలోవున్న అనుమానాలను పటాపంచలుచేస్తూ...ఒక సంపూర్ణమైన భారతీయుడిగా నేను మారటానికి దోహదం చేశాయి. ఆ పుస్తకాన్ని చదవటం పూర్తిచేసిన క్షణం దానికి ఒక మనిషిగా సాష్టాంగ ప్రమాణం చేశాను భక్తితో.

కానీ,ఇప్పుడు సమకాలీన ప్రపంచపుదారులలో నడక సాగుతున్న నాకు...

నాదేశం అనుసరిస్తున్నదారి, ఆ రాజ్యాంగం చూపించిన దారికి ఎంతదూరంగా వుందో కొలవటానికే అంతు చిక్కని పరిస్థితి?...అసలు రాజ్యాంగం మనతో వుందా?అన్న ప్రశ్న...

ఒక ఆవేశం కానీ, సమస్యకానీ దేశం నుండి మొదలై...

రాష్ట్రం

ప్రాంతం

జిల్లా

నగరం

తాలూకా

గ్రామాం

వీధి

సందూ

చివరకు మనిషి స్థాయికి చేరిపోతున్నాయి. మనిషి మనిషినీ దూరం చేస్తున్నాయి. కొన్ని వేల సంవత్సరాలక్రితమే ధర్మానికి వేధికగా నిలిచిన మహాభారత యుద్దాన్ని పురాణంగా గౌరవించుకుంటున్న ఈ భూమిపై నేటికీ అశాంతి తప్ప మరోటి మిగలని ఉద్యమాలు రగులుతూనేవున్నాయి. వీటికి ముగింపులేదా? రాజుల మార్పు, సామ్రాట్టుల చర్యలు, మహత్ముని శోకం, అత్యూన్నతమైన రాజ్యాంగం ఈ ప్రజల్లో శాశ్వతమైన మార్పుని ఎందుకు సాధించలేకపోతున్నాయి?

మార్పురాదా... వీరిలో?

లేక, తొలి నాగరికతలోవున్న జఢత్వమే వీరికి శాశ్వత శాపమా?

మారాలన్న కోరిక వీరిలో వస్తుందా?

మరి "భారత ప్రజలమైన మేము మాకోసం మేము తయారుచేసుకొని ఆమోదించుకుంటున్నామని" చెప్పిన మాటలు అబద్దాలుగా మిగిలిపోతున్నాయా?

ఇదంతా ప్రజల బాధ్యతేనా?

లేక, రాజ్యాంగం విఫలమైందా?

అదీకాక ప్రజల నుండి తయారైన మరో శక్తి...ఇలా వ్యవస్థ తయారవటానికి కంకణం కట్టుకుందా? 

ఆ శక్తి గురించి వచ్చే వారం 22 సెప్టెంబర్ న చుద్దాం.

శ్రీఅరుణం.

మీ అభిప్రాయాలను పంపండి.

sssvas123in@rediffmail.com

no : 9885779207

facebook - sriarunam rao

నా కవితల కోసం  sarithasrinivasam.blogspot.com చూడండి.

మహాభారత ఉధ్యమం part4

అలా స్తబ్ధత ఆవరించిన ఆర్యవ్యవస్థలోని పాలకుల వలసవిధానలకు తలొగ్గి జీవించటం ప్రారంభించారు.

అశొకుడు వంటి చక్రవర్తుల కాలం నుండీ రాజు యొక్క మానసిక పరిస్థితికి తగినట్లుగా తమ బ్రతుకులను మార్చుకుని బ్రతకటం అవసరమైంది వారికి.

అలా అనేకమంది రాజుల అవకాశాలతో విసిగి వేసారిన వారి మనసులకు అక్బర్ వంటి జాతీయసార్వభౌముడి పాలనలో కొంత సేదతీరగలిగే అవకాశం ఏర్పడింది. కానీ,అదీ ఎన్నినాళ్ళో మిగలని పరిస్థితి మళ్ళీ ఔరంగజేబు ద్వారా సంక్రమించింది.

తమలోని ఏకత్వ భావనకు తూట్లు మొలిచిన ఆ కాలంలో  మనిషి మతం మార్చుకునో,కులాన్ని నమ్ముకునో, ప్రాంతాలను మార్చుకునో, చివరికి మనిషే మారిపోతూనో జీవితాల్ని నిలుపుకోవాల్సిన పరిస్థితి.ఇదంతా ఎందూకంటే? ముందు మనిషి బ్రతకాలికదా.అలా పొర్లుతూ వచ్చి బ్రిటీష్ వారి పాలనకొచ్చి పడ్డారు.

1922లో సహాయనిరాకరణ జరిపినప్పుడు పిలిస్తేకానీ ఉద్యమంలోకి రాని ప్రజలూ,

1930 శాసనోల్లంఘనానికి పిలవకున్నా ముందుకొచ్చారు,

అదే 1942నాటి క్విట్ ఇండియా ఉద్యమానికి నాయకులమైన తామంతా జైళ్ళలో వున్నా వారే అత్యంత తీవ్రంగా ఉద్యమించి ప్రభుత్వాన్ని పెకళించగలిగేలా నిలిచారు.అలా పరాయివారి పాలన నుండి తమనితాము రక్షించుకోవాలన్న ఆశయం వారిలో మళ్ళీ ఒక గొప్ప ఏకత్వ భావనకు దారితీయగలిగింది.కానీ, మళ్ళీ ఇప్పుడు వందలసంవత్సరాలు పోరాడి స్వాతంత్ర్యాన్ని సాధించుకుంటున్నామనుకుంటున్న ఈ దశలో వీరికి మళ్ళీ ఆ పాత వాసనలు కావలసి వచ్చాయంటే కారణం ఎవరు???...

నిజానికి ప్రజలు అమాయకులు. తమకోసం తెలివితేటలను ఉపయోగించుకునే కొందరు, ప్రజలను ఇలాంటి దారులలోకి మళ్ళిస్తున్నారు. ఈ దేశప్రజలకు నిండుగా శక్తిసామర్ధ్యాలున్న, వాటిని నిరంతరమూ వినియోగించుకోగల అవకాశం వారికి ఈ నేల అందించలేదు. ఒక రాజుకాలంలో చేయతగినది మరో రాజు కాలంలో అనైతికం అయ్యే పరిస్థితి. ఇప్పుడా స్థానం మతం తీసుకుందేమో.అందువల్లనే ఆయా కాలాలకు తగినట్లుగా తమనితాము మలుచుకునే వెన్నపూసబొమ్మలయ్యారు ప్రజలు.ఒకరకంగా అది తమ తరం నాయకులకు గొప్పవరం.స్వాతంత్ర్యం సాధనతో నూతన భవిషత్తుని స్వేఛ్చగా నిర్మించుకోగల ఈ అవకాశం నిండుగా లభించిన తమకు ఇప్పుడే ప్రజల్ని పాతకాలపు నిస్తేజం నుండి బయటకు తీసుకురావాల్సివుంది. నడిపించగలిగే నాయకత్వం వుండాలేకానీ వారికోసం ఏదైనా చెయ్యగల చరిత్ర ఈ ప్రజలది.ఒక మాములుమనిషినయిన నన్నే మహత్ముడిగా నమ్ముకోగలిగారు వీళ్ళు.అలాంటివారి నడకలో తేడా వస్తుందంటే కారణం తామేకద.నాయకులమైనందుకు మరి మనమేం చేస్తున్నాం?

1919లో పరాయివాడి అసూయలోంచి పుట్టిన మత నియోజకవర్గాలన్ని చీలిక స్వభావానికి తలొగ్గాం. అదేకదా ఇప్పటి ఈ విభజనకి కారణం.ముక్కలుగా చేసిన ఈ గడ్డపై అటు ఇటూ రాలిపోతున్న ప్రాణాలెవరివి? మనవారివికదూ? వారికి జరిగిన మానసిక వ్యధకు చికిత్య చేయటం మాని, మావాళ్ళిందరూ...మీవాళ్ళిందరూ అని రక్తానికీ చీలిక లెక్కలను కడుతున్న మన నాయకత్వానికి ఏ పాపం అంటుకోనుంది?

మనం నాయకులమా? లేక...

మనపై పెట్టిన నమ్మకాల కాష్టాలను కాల్చుకుతుంటిన్న దోపిడిదారులమా?

కలిసుండాలనుకున్నా,విడిపోవాలనుకున్నా అది ప్రజల తప్పు కానేకాదు.నాయకులదే తప్పు. ఎందుకంటే 'మేము మీకంటే కాస్తంత తెలివైనవారిమని" చెప్పి మనం నాయకత్వం వహించి వారిని నడిపించాం.

నా చుట్టూ వున్న పిల్లలకు నేనోక ఆదర్శపాఠ్యాంశం కాగలనన్న నమ్మకంతోటే నేనూ ఈ స్వాతంత్ర్యపోరాటంలోకి రాగలిగాను. అలాంటి నేను ఈ దేశ స్వాతంత్ర్యంతో పాటు విభజననీ ఎలా అందించగలనూ. అందుకే మీరంతా స్వాతంత్ర్య ఉత్సవాలను జరుపుకుంటుంటే,నాకు ఆనందం లేదు.అందరినీ ఏకతాటిపై నడిపి నేను సాధించాలనుకున్నది... చీలికద్వారా వచ్చిందన్న బాధే నాకు విలాపంగా మారింది. 

కుటుంబం

చదువు

ఉద్యోగం

ఆస్తి

చివరకు ప్రాణం కూడా దేశానికి ధారబోసి, తనపై భరోసాతో మరణించినవారి ఆత్మలకు నేనేమని సమాధానం చెప్పాలి?ఇది ఇలా వదిలేసివచ్చావే అని వారు రేపు నన్ను అడిగే ప్రశ్నలకు సమాధానం ఎవరిస్తారు?స్వాతంత్ర్యం కోసం మనలో మనమే చీలికలు తెచ్చుకొనే కొత్త సంస్కృతికోసమా నువ్వు ఈ పోరాటం చేశావని అడిగేవారి ముందు నా ఆహింసా, సత్యాగ్రహం ఏమని బదులిస్తాయి.

"హే భగవాన్.నా ప్రజలకి ఒక మంచి దారినివ్వు.మళ్ళీ అదికారం ఆడించే బొమ్మలుగా వారిని మార్చకు.దేశానికి లభించిన స్వాతంత్ర్యమే ఇంత పెద్ద విభజనకు దారి తెలిస్తే , ఇక అంతర్గత స్వాతంత్ర్యం లభించే స్వాతంత్ర్యం ఏం చేయబోతుంది"అంటూ ఘోషిస్తున్న గాంధీజీ ఆత్మ సాక్షిగా మన పెద్దలు దేశాన్ని నడిపించటానికి మన రాజ్యాంగాన్ని తయారు చేయటం ప్రారంభించారు.

అత్యున్నతమైన ఆ రాజ్యాంగం మనకు ఏం చెప్పింది...మనం దానిని ఎలా నమ్ముకున్నామన్నదీ తరువాత వార [sep17] నుండి చూద్దాం... 

శ్రీఅరుణం

మహాభారత ఉధ్యమం part3

1947ఆగస్ట్15.

ఈ రోజుకు ఏ భారతీయుడికీ ఉపోధ్ఘాతం చెప్పనవసరం లేదు.ఎన్నో సంవత్సరాల పోరాటఫలితంగా మన స్వాతంత్ర్యం సాకారమైన రోజది. ఆ రోజున అందరి గుండెలలోనూ భారతమాత నిండిపోయింది. ఆమెతోపాటూ వారిని అపాదమస్తకమూ కదిలించేలా చేసిన ప్రశ్న ఒకటుంది  అది"మహాత్ముడెక్కడా?"అని.....

నిజం ఎప్పుడూ నిలకడగానే వుంటుంది.సర్దుబాట్లూ,సందర్భాలూ,అవకాశాలు,అవసరాలు దానినెప్పుడూ ప్రభావితం చెయ్యలేవు. అలా చేసేవయితే అది నిజమే కాదు. నిజం అని మనం నమ్మించుకున్న ఒక నీడ.

మహాత్ముడూ అంతే. ప్రజలకోసం ఆయన చేసిన త్యాగం ఈ రోజున రెండుగా చీలిపోయిన దేశంగా తనముందుంది. ఆ చీలిక అంచులలో కూర్చుని ఆయన తన శాంతి ధీక్షను పాటిస్తున్నారు. రెండుగా చీలిన తన ప్రజలను చూస్తూ కన్నీరు కారుస్తున్న ఆ హృదయానికి స్వాతంత్ర్యం ఎలా ఆనందాన్ని మిగులుస్తుంది పాపం.

అతి విలువైన జీవితాన్నే అర్పించుకున్న ఆ శాంతిదూతకు ఈ దేశం అందించిన బహుమతి అదే.

ఆ విచారం ఆయనలో నిరంతరాయమైన ఆలోచనల్ని రగిలించింది. ఎందుకు తానీ పోరాటం చేశాడు? ప్రజలకోసమేగా. మరి వీరిమద్యలోనే ఇన్ని ఆవేశాలుంటే..., ప్రారంభంలోనే ఇంతగా సెగలుకక్కుతుంటే... రేపు వీరికి ఏ భవిష్యత్ అందుతుంది? 

ఒకప్పుడనుకునేవాడు"ఎందరో గొప్ప చక్రవర్తులేలిన ఈ భూమిపై ప్రజలందరిమద్యనా ఏకత్వం ఎందుకు సాధించలేకపోయారని. ఆ ప్రయత్నాలు చేసిన వారూ వున్నారు. అందులో అశోకుడూ, అక్బర్ వంటివారు మరింతగా తపించారు. కానీ ఫలితం ఎందుకు రాలేదు?అంటే...వారిద్దరూ... అధికారం కోసం, దానిని సద్వినియోగం చేసుకోవటం కోసం సమగ్రతని కోరుకొని వుండవచ్చు. కానీ తాను ఏం కోరుకుని ఈ ప్రజలకోసం పోరాటం చేశాడు? చివరికి స్వాతంత్రదేశంగా మారినతరువాత కూడ తనకి ఈ దేశంపై విడిపోయిందన్న బాదే తప్ప మరో ఆనందం మిగిలిందా? తన పోరాటానికి గౌరవంగా మహాత్ముడన్న బిరుదునిచ్చి పక్కకు తోసేశారు. వారు మాత్రం

మతం ఆధారంగానో,

కులాల ఆధారంగానో,

ప్రాంతాల ఆధారంగానో ఎవరికివారు వేరవటానికి సిద్ధమైపోతున్నారు. పైగా వాటికి మానవహక్కులూ,భిన్నత్వాలను గౌరవించటం అని రకరకాలుగా పేర్లు పెడుతూ ఊగిపోతున్నారు. దేశం కోసం ఎంతో త్యాగం చేసిన మహాత్ముడు తన కోసం ఏ పదవీ అడగలేదని అంటున్నారేకానీ... మనుషులందరూ ఒకటే అంటూ నిరంతరం తన మనసు ఘోషిస్తున్న "రఘుపతిరాఘవరాజారాం..." ఆన్న అంతరంగాన్ని కేవలం రికార్డులకెక్కించి, తాము మాత్రం తన్నుకుంటున్నారు. నిజంగా అది వీరికి వినపడకా? లేక వినపడినా వారి మానసిక స్థితి అదేనా? అదే అయితే తాను చేసిన ఈ పోరాటమంతా నిష్ఫలమేగా. అవును తాను కేవలం ఒక జాతికోసమో, ఒక మతం కోసమో,ఒక ప్రాంతం కోసమో పోరాడలేదు. అహింసా,సత్యాగ్రహం వంటి పవిత్రమైన విధానాలను కేవలం ఒక దేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం ఉపయోగించాలనుకోలేదు,అలా అనుకోవటమే వాటి విలువను తెలుసుకోకపోవటం.

తన పోరాటం మనిషి స్వాతంత్ర్యం కోసం.

అందుకే పరాయివాడినైనా అహింసయుతంగానే గౌరవించాలన్నాడు. ఆ అహింసలో ప్రేమ వుంది. సాటిమనిషినీ తనలాంటి మనిషిగా గుర్తించగలిగే వ్యవస్థకు అదే మార్గం. మనిషిని ప్రేమించగలిగినప్పుడు ప్రపంచంలో మనకు భిన్నత్వం ఎలా కనిపిస్తుంది? అదే తాను దక్షిణాఫ్రికాలోనూ అనుసరించాడు, ఇక్కడా అనుసరించాడు.  ఇన్ని సంవత్సరాల నా పోరాటాన్ని నమ్మి ప్రజలంతా తనని అనుసరిస్తుంటే...అహింస అనే మార్గం ద్వారా విశ్వశాంతికై సిద్ధమౌతున్న చుక్కానీలనుకున్నాడు.కానీ...

ఇప్పుడిక్కడ జరుగుతున్నదేంటి? తను ప్రతీ క్షణం నడయాడిన ఈ గడ్డ రెండు దేశాలుగా చీలిపోతుంది.స్వాతంత్ర్యం కోసం ప్రతీ క్షణం వెచ్చించిన రక్తాన్నీ శాoతిధామం చేసి, కలిసిసాధించుకున్న గుండె... మతంకోసం విడిపోతానంటుంది.

అసలు ఈ మార్పు ఎలా వచ్చింది?

మనిషికోసం నేను చేసిన ఈ సుధీర్ఘమైన పోరాటంలో ఎవరి సొంత ప్రయోజనాలు ఈ చీలికని తెచ్చాయి?

ఎవరి స్వార్ధం దీని ఆజ్యం పోసింది?

ఎవరిని ఆక్రోశం ఈ పరిస్థితికి దారులు వేసింది?

వీటికి సమాధానం ఎక్కడ దొరుకుతుంది???

అసలు తప్పెవరిది?

నాయకులమైన తమదా?

ప్రజలదా?...

నిజానికి ఈ దేశప్రజలు గొప్ప సహనవంతులు. దానిని పిరికితనమనీ, అతిగా పాటించే శాంతిమంత్రానికి వారసులనీ  కొద్దిమంది అన్నంతమాత్రాన్న అది ఎప్పటికీ నిజం కాలేదు. తమ మొదటి నాగరికతనుండి, ప్రతీసారీ వారిమీద ఏదో ఒక నూతన వ్యవస్థ, విధానమో, మతమో, అదికారమో వారిపై స్వారీ చేయటం నేర్చుకున్నాయి.అయినా వాటికి తగినట్లుగా తమ నడకను మార్చుకున్నారే కానీ , ఎన్నడూ దేశాన్ని వదిలించుకోవాలని వారు అనుకోలేదు. అలా అనుకొనివుంటే...ఈ పాటికే దేశం ఖాళీ అయిపోయివుండేదేమో.

తమ మొదటినాగరికత అయిన సింధూలోనే అత్యున్నతమైన పట్టణ నాగరికతకు ఆలవాలమైన దేశం, ఆర్య సంస్కృతి వచ్చేసరికి మళ్ళి ఎలా వెనక్కెళ్ళిపోయారు!!!

తరువాత వారంseptember 10  చూద్దాం...

శ్రీఅరుణం

మహాభారత ఉద్యమం పార్ట్2

 మద్యయుగంలో జాతీయసార్వభౌముడు అనిపించుకున్న అక్బర్ చక్రవర్తికీ అదే ఆలోచన. 

చక్రవర్తి ఆయినా మొదటినుండీ తను ఎవరో ఒకరి నీడనే బ్రతకాల్సివచ్చింది.కొన్నాళ్ళు భైరంఖాన్, మరికొన్నాళ్ళు సవతితల్లి.ఇప్పుడు ఆ పరదాలనుండి బయటకొచ్చితననితాను నిలుపుకోవాలన్న కాంక్షతో ప్రజలమద్యకు వెళ్ళాడు.కానీ అక్కడ తను ఊహించని అనేక వాస్తవాలు కళ్ళముందు కదిలాయి.తాను నమ్మిన సామ్రాజ్యవ్యవస్థ ఒక భౌతికరూపమే అని తెలుస్తుంది.వాస్తవంగా ప్రజలమద్యన అనేక పరదాలున్నాయి.

ముఖ్యంగా మతం అనే పరదా.

అది ఎంత బలంగా వుందో...అంత సున్నితంగానూ కనిపిస్తుంది.

ఒకరి మతం చెప్పేది మరొకరి మతంలో విరుద్ధం,

ఒకరి మతంలో చేయదగినది మరొకరికి అనైతికం

అన్నిటికంటే పెద్ద ప్రమాదమేమిటంటే, ఒకరికోసం ఏదైనా చేయటమంటే...మరొకరికి వ్యతిరేఖం అనే భావనని నరనరాలలోనూ ప్రజలు జీర్ణించుకున్నారు.అందువల్ల వీరికోసం పనిచేసినా ప్రమాదమే, చేయకపోయినా ప్రమాదమే అన్నట్లుంది తన పరిస్థితి.

చీకటీ వెలుగు, ఈ రెండు పార్శాలేగా వున్నాయి సృష్టికి. మరి మూడొదీ కావాలంటే ఏమివ్వాలి?నిజానికి ఇప్పుడు ప్రజలనుండి ఎదురౌతున్న సవాలిదే తనకి.అది చేయలేకపోయినా కనీసం వారి మద్యన శాంతికోసం తాను ఇప్పటికే అనేక ప్రయత్నాలు చేశాడు.   

1563లో తను మొదలుపెట్టిన రాజపుత్రవిధానం వెనుకనున్న ఆంతర్యం ఏమిటి?

కేవలం రాజ్యాన్ని విస్తరించుకోవటమే అయితే యుద్దాలుచేసి సాధించుకొనే బలం తనవద్దలేకనా? కాదే.చక్రవర్తి అనేస్థానాన్ని ప్రజల మనసులలో సంపాదించుకోవటానికి. బలంతోకాకుండా బంధంతో అందరిమద్యనా సమగ్రత సాధించాలనేకదా. అందుకే తను పరాయి మతంవారితోనూ వివాహసంబందాలను నెరిపాడు.అలా ఒక అత్యున్నతమైన లక్ష్యంతో మొదలుపెట్టినా, ఆ సంగమంలోని వాస్తవాన్ని లోతుగా అనుభవించాక తెలుస్తుంది...మతానికంటే అతీతమైనది మనసని. దాన్ని పరిపూర్ణంగా చూడగలిగిన క్షణాలు తనకేం తెలియచేశాయి???

మనిషి మనిషికీ మద్యనా

రాజ్యం రాజ్యానికీ మద్యనా

మతం మతానికీ మద్యనా...అసలు ఏమి జరుగుతుంది ప్రతీసారి.

భర్త అయినా,భార్యా అయినా తమ మద్యనున్న అనురాగానికి మతం ఏక్కడ కొలతలు చూపించగలిగింది? ఒక భర్తగా తనకెప్పుడూ..తెలీని తేడా, భార్యగా తనపై అనురాగం తప్ప మరోటి చూపని తన భార్య ప్రేమకు మతం ఎప్పుడైనా గుర్తొచ్చిందా? కానీ ఈ మనుషులెందుకు తమ బంధాన్ని విమర్శిస్తారు? ప్రత్యక్షంగా అనుభవించిన తానే తెలుసుకోలేని దోషాలు... అంతంతదూరంగా తమ ఆత్మలను బంధించుకుని బ్రతుకుతున్న వీరికేమి కనిపిస్తుంటాయి?  ఎప్పటికైనా ఇది మారుతుందా?అంటే తనకి తాను చెప్పుకొనే సమాధానం తప్ప మరోటి కనిపించటంలేదే...

హృదయానికంటే రక్తానికెందుకింత ఆభిజాత్యం?

మతానికి సంబంధించిన పన్నులను రద్దుచేసినా…

ఇబదత్ ఖానాను[1575] నిర్మించినా…

అమోఘత్వ ప్రకటను[1579] చేసినా…

చివరకు ధీన్-ఇ-ఇల్లాహి[1582]ని ప్రచారం చేసినా…

ఇవన్ని తను ఏదో ఒక మతంకోసం చేయలేదని ఎవరికీ అర్ధంకావటంలేదెందుకని?

ఇవన్నీ మనిషికోసం చేశాడు తను...

మనిషి తననుతాను నమ్ముకోవాలనుకున్నాడు...

అలా తనను నమ్ముకోవటం ఎప్పుడైతే మనిషి మొదలుపెడతాడో..అప్పుడే కదా మనుషులందరి మద్యన సామరస్యం నెలకొంటుంది.

కానీ, ఏ మాతానికామతం నివురుగప్పిన నిప్పులకుంపటిలా వుంటే దాని ముందు ఈ  మనుషులు తమ నమ్మకాలని కాచుకుంటున్నారు. అది వారి ఆశలను ఎలా సేదతీరుస్తుందో..అలాగే అవసరమనుకుంటే ఆ నిప్పునే కాగడాలుగా మారుస్తుందేమోకదా. కాలం ఎప్పుడూ మారుతూనేవుంటుంది. రేప్పొద్దున్న వచ్చే సామ్రాట్టులవల్లనో..., మరో ఉపద్రవం వల్లనో... వారిమద్యన ఏ చిన్న నిప్పుకణిక ఫేటేల్మని చిమ్మినా అదే లావాలా ప్రవహించకమారుతుందా? అదే తన భయం. అక్బర్ చక్రవర్తి గొప్పసామ్రాజ్యాన్ని సాధించాడు అనే పేరు కంటే, తనకున్న జాతీయ సార్వభౌముడన్న పేరుకు సార్ధకత సాధించాడన్న మాటే తన ఆత్మకు శాంతినిచ్చే మంత్రం. కానీ ప్రజల మనసులలో భిన్నత్వపు భావనేలేని ఏకత్వాన్ని సాధించగల శక్తిని వారి హృదయాలలో ఎప్పటికి సంపాదించుకుంటాడు?

ప్రాచీన కాలంలో తిరుగుబాట్లకు ప్రధానకారణాలు రాజ్యానివైతే, ఇప్పటి మద్యయుగానికి అవి మరింతగా పెరిగాయి

మనిషిపరంగా

మతపరంగా

అధికారపరంగా

సంధర్బానుసారంగా

ఇలా ఎన్నో విభిన్నతలు మనిషికీ మనిషికీ మద్యన దూరంపెంచుకోవటానికి కనిపెడుతూనేవున్నారు.

కానీ, కష్టపడి సాధించుకున్నవాడికి ఆ కష్టం నిష్ఫలమైపోతే...ఎంత రోదన మిగులుతుందో తనలాంటివారికే అనుభవమవుతుందేమో? తానేంతో కష్టపడితేకానీ సాద్యంకాని జాతీయత అనే పేరు కలకాలం నిలబడుంటుందన్న నమ్మకం చరిత్ర ఇవ్వటం లేదు.భవిష్యతు మన చేతుల్లో వుండదు.తను వుండగానే దీనిపై ఒక స్థిరత్వం సాదించగలడా?

ఎక్కడ శాశ్వతమైన శాంతిని నిలపగల ఒక దీపం లభిస్తుంది? 

ఎప్పటికి ఈ ప్రజలందలూ ఒకే కుటుంబమనే భావనను జీర్ణించుకుంటారు?

ఇది జరుగుతుందా...

జరిగే అవకాశం కలుగుతుందా..."

ఇలా సమగ్రతకోసం,ఏకత్వభావనకోసం పరితపించిన ఇద్దరు మహా చక్రవర్తుల ఆలోచన... కనీసం ఆధునికయుగంలో మనం ఎంతో పోరాటం సాగించి సాదించుకున్న స్వాతంత్ర్యమైనా మనకు అందించిందా?

దానికోసం మనం ఆధునికయుగంలోకి వద్దామా? వచ్చేవారం సెప్టెంబర్3న మళ్ళీ కలుద్దాం.

శ్రీఅరుణం